Kommentar

For snart femti år sidan hadde Inger-Lise Rypdal stor suksess med slageren om «Fru Johnsen», som i følgje teksta fekk brev med klage på sin vandel frå «Tilsynet for høg moral». Songen var ein harselas over hykleri og ufridom i kristne miljø, der somme utan tvil dømde ein del handlingar som synd, først og fremst i sitt stille sinn, men til dels også i samvær med likesinna.

Men den kulturradikale eliten, som har greidd å knekke konservativ kristendom, forrekna seg viss dei trudde ein dermed vart kvitt all moralisme og ufridom. Paradoksalt har dei sjølve etablert seg som «eit tilsyn for høg moral», og det er no ikkje lenger snakk om kritikk i lukka rom av folks handlingar, men uthenging, utfrysing og sterk fordøming i det offentlege rom av namngjevne personar på grunn av det dei meiner.

Rommet for godkjende meiningar har i det heile vorte stadig meir innsnevra, men spesielt i saker som gjeld asyl og innvandring. Kritiserer du bokstavtru islam, er du «islamofob» og kan bli skulda for å leggje grunnlaget for neste folkemord, og stiller du spørsmål ved kulturell, demografisk og økonomisk berekraft i landet vårt, risikerer du å bli sett i bås med ein massemordar. I staden for nidkjære kristne, som rett nok ved nokre høve bad om rettsleg prøving av om ei bok eller ein film var i strid med blasfemi­paragrafen i straffelova, har vi fått islamistar som med grunnlag i sharia hevdar dei har rett til å dømme og drepe einkvar som berre teiknar eit bilde av deira «profet», og innimellom også gjer alvor av trusselen.

Ei anna Inger-Lise, med Lien som etternamn, gav i 1997 ut boka «Ordet som stempler djevlene». Ordet det gjaldt, var «rasist», som har blitt brukt både som reint skjellsord og til å ekskludere frå debatten dei som tok opp problematiske sider ved innvandring og framande kulturar. Sigurd Skirbekk har sagt at karakteristikken «rasist» slik sett fungerer på same måte som «kjettar» gjorde i mellomalderen. Det tyder ein person som har brote med den rette læra, blitt lyst i bann og ikkje lenger får vere med i det gode selskap.

I eit innlegg i Klassekampen i 2005, med den passande tittelen «Revejegerne», skreiv Walid al-Kubaisi at norsk antirasisme hadde utvikla seg frå prisverdig kamp for likeverd og toleranse på individuelt nivå til å bli styrt av

«en institusjonell antirasistisk elite som lever av rasisme og forurenser samfunnet med hysterisk trang til å dominere, stemple og anklage andre».

Antirasistisk Senter klaga Klassekampen inn for Pressens Faglege Utval fordi avisa berre gav dei tilsvar éin gong, men fekk ikkje medhald.

Men den «institusjonelle antirasismen» handlar ikkje berre om NGO (Non-governmental Organization), som sjølvsagt ikkje fortener eit slikt namn, offentleg finansierte som dei stort sett er, men femner også om stendig fleire offentlege institusjonar. Det gamle Familie­departementet har til dømes blitt til Barne-, likestillings- og integrerings­departementet, med underetatar som m.a. IMDi, Likestillings- og diskriminerings­nemda og Likestillings- og diskriminerings­ombodet. Dei er alle smitta av same tankegangen og fungerer delvis som eit meiningspoliti.

Men aller verst er media, særleg fjernsynet, som ikkje berre unngår fakta som kan skape motføre­stellingar til historia dei vil fortelje, men har så sterk gjennomslagskraft at dei kan bestemme kva folk skal føle og dermed også tenkje. Langt på veg har dei greidd å viske bort skiljet mellom eigne statsborgarar og utlendingar, iallfall i folks oppfatning.

Det har vi spesielt sett i den aktuelle flyktning­debatten. Slik organisasjonen «Folk er Folk», med slikt slagord og namn på magasinet sitt, la moralsk press på opinion og styresmakter for å gje sigøynarar frå Romania same rettar som våre eigne landsmenn, prøver no media å gje oss i Noreg og Europa hovudansvaret for alle flyktningar i verda og eineansvar for flyktningar og illegale immigrantar som set sin fot på europeisk jord. Kravet er i realiteten at alle skal få varig opphald og underhald, samt statsborgarlege rettar på lengre sikt.

Dette botnar i ei skuldkjensle som Pascal Bruckner beskreiv slik:

«Denne skyldfølelsen bidrar en intellektuell og politisk elite til å holde ved like, som om de skulle være ildens voktere. Vesten skal altså stå i gjeld til alt den ikke er; stå til rette for enhver domstol og dømmes til alle former for oppreisning.»

Ei slik haldning er eit utslag av sekularisert og pervertert kristendom, der ein har overført neste­kjærleiks­bodet frå privatlivet til samfunns­livet og gjort ansvaret endelaust og verds­omfattande, medan nåden har blitt borte på vegen. Lov og krav finst i alle religionar, også i verdslege ideologiar, medan guddommeleg tilgjeving er spesifikt for kristendommen.

Viljen til moralsk utpressing har eg aldri sett sterkare demonstrert enn i tre program som NRK har kjøpt inn frå australsk fjernsyn og funne grunn til å vise oss siste vekene, som om vi ikkje har fått nok propaganda frå før.

I dei tre episodane i serien «Dra tilbake dit du kom fra», møter vi to grupper, kvar med to tilhengarar og ein motstandar av dagens australske politikk når det gjeld båtflyktningar. Dei blir invitert heim til høvesvis ein mann frå rohingya­folket og ein palestinar frå Bagdad, som begge har kome som flyktningar til Australia. Den palestinske familien har fått kome etter, medan mannen frå Myanmar enno ikkje har blitt gjenforeina med sine. Vi får så følgje dei to gruppene til Indonesia, Syria, Bagdad, Bangladesh og Myanmar, der dei får møte slektningane til desse to innvandrarane og overalt blir presentert for mykje elende og urettferd.

Dei innvandringskritiske i gruppa blir konstant utsette for kritikk og klagemål frå turarrangøren og frå dei som meiner dei har godleik og moral på si side. Same kvar dei kjem og kva problema består i, er problem­stillinga ikkje kva som kan gjerast lokalt eller kva ansvar styresmaktene i dei respektive landa har, men om ikkje fleire, kanskje alle, bør få kome til Australia. Rohingyane er ikkje så mange, berre 1,9 millionar, men palestinarane i eksil tel mange millionar, likeeins innbyggjarane i ‘verdas farlegaste by’, Bagdad. Raskt bukkar éin til i kvar reisegruppe under for det moralske presset og denne personlege kritikken.

Ei kvinne i kvar reisegruppe står likevel i mot i det lengste og forsvarar seg med fornuftige og saklege argument, sjølv om dei blir skulda for å vere hjarterå og mangle medkjensle. Presset og klagemåla minner om det som skjedde i «folke­domstolane» under kultur­revolusjonen i Kina. Men til slutt orkar ikkje den yngste av dei meir; ho har heile tida også hatt søster si, som også var med på turen, mot seg. Gråtkvalt kjem ho med sitt vitnemål i slutten av programmet:

«Eg er ei typisk australsk jente. Egoistisk, stolt av landet mitt, ville ikkje dele det med andre. Eg forstod ikkje kva flyktningar og asylsøkjarar slit med. Denne reisa har opna auga mine for dette problemet. Eg har fått meir medkjensle, og eg meiner vi må hjelpe folk. Australia må hjelpe folk.»

Og så kjem forklaringa på omvendinga, når reise- og programleiaren spør:

«Korleis følest det å ha forandra syn?»

Og svaret er:

«Det følest bra. Eg føler meg som eit betre menneske. Eg har nok framstått som ein hjartelaus, naiv og egoistisk person. Eg håper eg har vakse og lært mykje og at eg kan ta det med meg og kanskje bidra med noko.»

Ja, kven vil ikkje vere eit bra menneske, både i eigne og andres auga? Det er nettopp i dei andre, i menneska omkring oss, vi speglar oss og dermed skaper vårt eige sjølvbilde. Vi er sosiale vesen, og berre dei aller sterkaste kan greie å halde på si oppfatning, ikkje minst om seg sjølv, utan støtte utanfrå.