På migrant- og flyktningfronten skjer forandringane så fort at det ein skriv eine dagen, er uaktuelt den neste. Støre og Ap, som starta den politiske kappestriden om å ta i mot flest kvoteflyktningar, vil no ha direktefly frå Kirkenes til Kabul for rask retur av afghanske asylsøkjarar. Partileiar Skei Grande i Venstre, nestor blant dei naive forkjemparane for fleirkultur, skuldar Putin for å ville destabilisere Noreg ved å sende tusentals ikkje-vestlege innvandrarar over grensa ved Storskog. Og Hareide i KrF, som i årevis har framsnakka asylbarn og fordømt politikarane i Frp, kritiserte i Debatten i NRK sist torsdag – av alle – nettopp dei siste for å vere for seint ute med tiltak mot dagens flodbølgje av asylsøkjarar.

Skal vi tru at dei seier alt dette av ekte omsorg for landet, eller er det uttrykk for rein opportunisme? Same kva vinddrag dei innrettar seg etter, har det i lang tid passa å sitere diktet «Nordens signaler», som Ibsen skreiv i 1872, med brodd mot Bjørnson og pangermanismen. To av versa lyder slik:

Godt! Altså retrett. Til forsoningsfest!
På tribunen står pangermanismens prest.

Der er omslag i vente! Klem på med talene!
Værhanen på fløyen har forandret signalene.

Mitt inntrykk ut frå det samstemte kravet om felles vedtak i Stortinget og felles dugnad for «flyktningar», er at både media og politikarar primært vil unngå ansvaret for å ha ført landet inn i ureint farvatn med risiko for havari, samtidig som dei stort sett vil styre vidare etter same kurs som før. For det er ingen ting som tyder på at dei vil diskutere sjølve asylretten. Asyl vert framleis gitt dei aller fleste blant dei titals millionane som har brote opp frå heim og heimland, berre dei tek seg hit og søkjer, og uavhengig av om dei i mellomtida har vore innom eitt eller fleire trygge land.

ANNONSE

Når illegale innvandrarar betalar smuglarar ein formue for reisa til eit land med meir velferd, er det også naivt å tru at dei ikkje tilpassar historia si for lettare å få opphald. Det er vanskeleg nok for UDI/UNE å etterprøve det éin person frå eit framandt land fortel, men umuleg å greie det med mange tusentals asylsøkjarar per år.

I motstrid til dette høyrer vi framleis om «Festung Europa», men det er ikkje særleg til festning med vindebrua nede både i nord og sør, og med ein sverm av båtar ute i vollgrava for å plukke opp og berge innom murane dei som under forseringa står i fare for falle i vatnet. Det er sjølvsagt omsorga for «dei svake og trengande» som driv mange på venstresida og blant kristne og humanistar. Eg har sjølv sans for Ivar Aasens oppmoding om «å hjelpa den som det trenger mest», men meiner at fellesskapet, så lenge slikt finst, først og fremst har plikt til å hjelpe trengande i vårt eige land. Skal velferda vår gjelde for all verda, strekkjer ho ikkje til for nokon.

Eg saknar også ei sakleg drøfting av kva grupper som reelt er svake og kven som faktisk er sterke. I utviklingsmessig og biologisk samanheng, som menneska også står i, er det folkeslaga i vekst som er dei sterke, og dei i stagnasjon og tilbakegang som er svake. Eg har før peika på at folk i Syria, Irak, Afghanistan og Somalia, som i dag søkjer hit, har hatt ein enorm vekst gjennom mange tiår og vil auke med ytterlegare hundre millionar fram til 2050. Det same kan seiast om heile Afrika, Midtausten og vestlege delen av Asia. Dette er dei sterke gruppene, demografisk sett. Vi europearar, som skal hjelpe allverdas trengande, er dei reelt svake etter same objektive målestokk, men vi innser det ikkje sjølv eingong, fordi vi med vår ekstremt individuelle tankegang ikkje ser skogen for berre tre.

Å hevde dette har ingenting med sosialdarwinisme å gjere, for det er ikkje uttrykk for den nedvurderinga av svake personar og grupper som stiller spørsmål ved om dei har livets rett. Det er det stikk motsette, nemleg ei påpeiking av at vi sjølve er ei svak gruppe. Vi har også derfor ein soleklar rett og ei plikt til å bevare landet og kontinentet som vårt eige.

Vi er først og fremst i stor fare, både kristne og sekulære og vår tradisjonelle kultur, fordi det store fleirtalet av dei som kjem hit er unge menn frå muslimske land. Det faktum at islam er i indre strid, bør ikkje roe nokon, for då kan borgarkrigen berre lettare halde fram her. I Dag og Tid for 6. november refererer Kaj Skagen historikaren Niall Ferguson, som ser dei store linjene og meiner kontinentet vårt er i ei eksistensiell krise, dvs ei som går på livet laust, pga:

«Ubalansen mellom eit aldrande Europa og ei ungdommeleg muslimsk verd; mellom eit etterkristent, sekulært og ikkje-truande Europa og ei djupt religiøs muslimsk verd; mellom eit grunnleggjande trygt og rettferdig Europa og ei farleg, lovlaus muslimsk verd, og særleg ubalansen mellom eit Europa som     ikkje eingong er i stand til å gje nok arbeid til sine eigne velutdanna innbyggjarar, og ei dårleg utdanna muslimsk verd som må sjå til og med dagpengane til asylmottakarar som ei forbetring av levestandarden.»

I fleirkulturens namn blir lygn presentert som sanning, m.a. i føremålsparagrafen for skulen, der det no heiter at åndsfridom, likeverd og solidaritet er verdiar som kjem til uttrykk i ulike religionar. Når sjølv ein intellektuelt oppegåande person som Ole Jørgen Anfindsen, som har sagt mykje klokt om hykleriet i samfunnsdebatten, no finn det passande å resitere Koranen i kneståande vendt mot Mekka, viser det at ingen er vaksinert mot islamsk påverknad. Frå før har fleire norske akademikarar konvertert. Eg tenkjer spesielt på eit par profilerte religionshistorikarar, ein av dei er jamvel fast spaltist/propagandist i den «kristne» avisa Vårt Land (!). Islam, denne «landeplaga» i følgje Storhaug, blir forsvart av dei fleste media og rikssynsarane.

Det er som om vi lever etter slagordet «if you can’t beat them, join them!», eller «better red than dead», slik feigingane sa under den kalde krigen. Caldwell, forfattar av boka «Revolusjonen i Europa. Innvandring, islam og Vesten», avsluttar essayet sitt slik: «Når en usikker, føyelig og relativistisk kultur møter en kultur som er forankret, selvsikker og styrket av felles doktriner, er det som regel den første som forandrer seg for å gjøre den andre til lags.»

Eg fekk no i veka telefon frå ein mann i 90-åra som ville takke meg for det eg hadde skrive i lokalavisa om innvandringa som ein økonomisk og demografisk trussel. Han veit betre enn dei fleste kva det kostar å forsvare fedrelandet. Enno er han kjentmann for dei som vil sjå krypinnet høgt oppe i fjellsida ovanfor huset hans, der brørne Snefjellå under krigen vakta og varsla til England om tyske skip i leia. Telegrafistane kom seg unna, men hjelpesmennene vart tekne og ført til Falstad, der dei vart utsette for hard tortur. Berre krigsavslutninga berga livet deira. Eg kjenner ingen uteseglar eller motstandsmann som har støtta vår tids invasjon av landet vårt. Ein sambygding med fem års krigsteneste i den norske marinen, sa alt for tretti år sidan at innvandringa er eit større trugsmål mot landet vårt enn okkupasjonen. Tyskarane hadde ingen planar om å kolonisere Noreg.

Men alt håp er ikkje ute. Ferguson gav sjølv oppskrifta: Europa treng ei attervekking av trua på verdiane i den vestlege sivilisasjonen for å løyse krisa vi er i. Dessutan er det grunn til å minne om at vilkåret for nedbygging av grensene i Europa, var god kontroll ved yttergrensene til Schengen-området. Når desse no har brote saman, er det berre eitt å gjere; å etablere nasjonal kontroll med grensene. Det samsvarar med rådet eg vil gje med min bakgrunn frå ein kystkommune bygd på fiskeri og sjøfart: Når barometeret varslar storm, og det er meir enn skvett som kjem inn over skuta, har skipperen berre éin kommando å gje: Skalk lukene! Hugs det, Erna Solberg! Berre då kan ein verne seg mot brottsjøane.

ANNONSE
Liker du det du leser? Vipps noen kroner til Document på 13629