Innenriks

Venstre, SV og Arbeidarpartiet har i tur og orden sagt ja til 10.000 syriske kvoteflyktningar. Truleg vil Senterpartiet og Krf også gjere det. Men kva meiner folket?

Media og hjelpeorganisasjonar har øvd eit sterkt press på opinionen og politikarane for ein meir slepphendt asylpolitikk og for at Noreg skal ta i mot fleire kvoteflyktningar, spesielt frå Syria. Til det føremålet har dei hatt stygge bilde å vise fram og høge tal å slå i bordet med. Den moraliserande appellen har vore sterk, og kjensleladde adjektiv har blitt brukt til å beskrive elendet, ikkje minst i NRK, medieredaksjonen med dei største ressursane.

SV treng sjølvsagt ikkje noko press utanfrå for ein slik politikk. Men også på landsmøtet i Venstre vedtok delegatane glatt å ta i mot 10.000 kvoteflyktningar frå Syria, trass i tidlegare avtale med regjeringa om 2250 kvoteflyktningar totalt i 2015, av desse minst 1500 frå Syria. Arbeidarpartiet kunne ikkje vere dårlegare med ein syrisk innvandrar som leiar i AUF, og Jonas Gahr Støre fekk trampeklapp då han foreslo det same magiske talet på landsmøtet. NRK og andre media har sjølvsagt lodda stemninga i KrF og Senterpartiet også og slår fornøgd fast at også dei truleg går for 10.000. Då er oppgåva så mykje enklare. Det er berre til å grille leiarane i Høgre og Framstegspartiet endå sterkare og framstille desse partia som kalde, kyniske og kalkulerande. Den kunsten kan medieredaksjonane godt, øvd seg som dei har gjort sidan lenge før valet i 2013.

Men 2. mai kom eit sterkt svar frå folket. Ei meiningsmåling utført av Sentio for Dagens Næringsliv viste framgang for H og Frp på til saman 4.7 prosentpoeng og tilbakegang for Ap på 5.1 prosentpoeng. Målinga vart utført i perioden 21.-26. april, få dagar etter at Støre foreslo å auke flyktningkvoten og etter at Ap endra sin asylpolitikk. Sjå NRK sitt oppslag i raudt for 16. april. Om det ikkje er fleirtal i folket for alle liberalistiske ideane til Høgre og Framstegspartiet, så fører dei iallfall ein innvandringspolitikk som ligg nærare fleirtalssynet enn den som V,SV og KrF vil ha. Når media gong på gong skuldar Frp for å spele «innvandringskortet», vedgår dei indirekte at det er slik. Kvar gong Ap har gått fram og Frp attende, eller Støre har blitt meir populær i forhold til Solberg, har NRK og mange aviser fleska til med store oppslag. Men resultatet av denne målinga var så vidt inne på NRK-tekst-TV éin dag, og det har vore få oppslag elles også, så vidt eg veit. Sjølvsagt kan ein ikkje konkludere for sterkt berre på grunnlag av ei måling, og Ap har hatt ein fallande trend heilt sidan toppmålingane i februar. Men denne målinga gjev iallfall eit hint om kva folket meiner.

Frå media og hjelpeorganisasjonar blir det heile tida halde fram kor mange syriske flyktningar nabolanda har tatt i mot og kor lite vi gjer til samanlikning. Men då tek ein verken omsyn til kor mange framandkulturelle vi har fått på kort tid eller kor nærskylde landa i Midtausten faktisk er.

Jordan har til dømes ei befolkning på 6,7 millionar og har fått 620.000 flyktningar frå Syria. Det er 9,2% av folketalet eksklusivt innvandrarar. Reknar ein på same måten for Noreg, så er innvandrarbefolkninga på minst 900.000, som er 21% av totalbefolkninga minus innvandrarar. I følgje US Census Bureau har Jordan hatt ei netto utvandring i perioden 2011-14 på 522.000, medan Noreg i same periode har hatt ei netto innvandring på 179.000 personar. Nær halvparten av våre innvandrarar kjem frå Asia og Afrika, dvs frå fjerntliggande område, medan Jordan og Syria skil seg mindre frå kvarandre enn Sverige og Noreg. Syrarar og jordanarar har i mange generasjonar gifta seg med kvarandre. Kulturen, språket og religionen er den same på begge sider av grensa, klanane like eins. Derfor bur 84% av syriske flyktningar hos slektningar eller i husvære dei leiger. Berre 16% bur i flyktningleirar (Dag og Tid 30. april 2015). Grensene i Midtausten er av ny dato og bestemt i stor grad av sigersmaktene i Den første verdskrigen, Frankrike og Storbritannia. I tre hundre år var heile området ein del av Det osmanske imperium.

Banda mellom Libanon og Syria er endå sterkare. Libanon vart rekna som ein del av den syriske provinsen i Austromarriket/Bysants og heldt fram som det under Det osmanske. Som kjent står L’en i ISIL for Levanten, eit endå vidare område. Syria har i lange periodar hatt bukta og begge endane i libanesisk politikk, dels som følgje av direkte okkupasjon av Bekaadalen, dels via sine allierte i Hizbollah. P.g.a. den delikate maktbalansen mellom ulike grupper har det ikkje vore folketeljing i Libanon sidan 1932! Reknar ein med Wikipedia sine anslag på 4,46 millionar, representerer dei 1,2 millionar syriske flyktningane i landet 27% av den innfødde befolkninga. Pga manglande folketeljingar må dette takast med ei klype salt. Dessutan skal 1.8 millionar libanesarar, i hovudsak kristne, ha utvandra i perioden 1975-2010. Og sjølv for åra 2011-14 gjev US Census Bureau opp at landet har hatt ei netto utvandring på 130 tusen (verken her og i tala for Jordan kan flyktningane frå Syria vere rekna med). Men syrarane i nabolanda Jordan, Libanon og Tyrkia vil sannsynlegvis reise attende når krigen i heimlandet deira tek slutt, slik nordmenn i Sverige gjorde i1945. Ei tilsvarande heimreise for syriske flyktningar som har fått asyl i Europa, er derimot heilt usannsynleg. Vi veit kor det gjekk med dei 13.000 bosniarane som i 1992-93 fekk opphald på kollektivt grunnlag her til lands, og som no stadig blir nemnde av asyllobbyen. Tanken var at dei skulle returnere når krigen var over, men alt frå 1996, året etter Daytonavtalen, fekk dei velje frivillig repatriering, sjå Tilbakevending fra Norge, side 17. Trass støtte på 15.000 kr for kvar person og hjelp til lokalmiljøet der dei kom, var det berre eit fåtal eldre bosniarar som flytte attende.

Media driv sjølvpisking og klagar over rike, egoistiske nordmenn, som ikkje bryr seg om flyktningar og fattige i andre land. Men realiteten er at Noreg har gitt meir per innbyggar til flyktningane i Midtausten enn alle andre land, med unntak for oljerike og folkefattige Kuwait. På lista over bidragsytarar til FN sitt flyktningbyrå (UNHCR) ligg vi på 8. plass blant alle land i verda, med 90 millionar dollar. Men dette er berre ein brøkdel av hjelpa vi gjev til andre land. Berre bistandsbudsjettet er på godt over 30 milliardar. FN har for inneverande år bedt medlemsstatane om 59 milliardar kroner til hjelp i Syria og nabolanda. Per 30.4. har det kome lovnad på berre 14% av dette, men vesle Noreg har alt lovd å yte 1 milliard. Bortsett frå Sverige er det heller ingen land i Europa, bortsett frå nokre ministatar, som siste fire åra har gitt opphald til så mange asylsøkjarar som vi.

Facebook, nettbaserte debattfora, aviser og fjernsyn fløymer over av innlegg, leiarartiklar og reportasjar der folk overbyr kvarandre for slik å vise kor prektige og snille dei er. Stort sett er dei gavmilde på andre sin kostnad. Redaksjonane har same synet og gjev difor desse farisearane fremste plassen. Men professor Ottar Brox sa det slik i Aftenposten for eit par år sidan: «Det er solid flertall i folket for en mer restriktiv innvandringspolitikk, og dette flertallet består av alle lag – fra utfaglærte til toppfunksjonærer og akademikere.. Aps velgere mener det er mer enn nok innvandrere i landet. Det gir folk flest også lett uttrykk for overfor samtalepartnere som de stoler på

I følgje NRK si meiningsmåling, publisert i Aktuelt i kveld, er 51% av dei spurde einige i at Noreg skal ta i mot 10.000 syriske kvoteflyktningar. Det viser først og fremst kva makt media har og kva spørsmålsstillinga har å seie for svaret.