ernest-croft-wallenstein-a-scene-of-the-thirty-years-war-xx-ernest-crofts_large

Bildet: Ernest Croft: Wallenstein, en scene fra Tredveårskrigen.
 

Christian Skaug avslutta eit innlegg i førre månad med dette hjartesukket om Tyskland: «Et merkelig land. Så stort, så rikt, så dyktig, så avansert, så sterkt – og på et blunk kan det bli redd for sin egen skygge». Då eg las kommentaren hans, var vi sjølve på ein rundtur i landet saman med eit tysk lektorektepar vi har feriert saman med ei rekkje gonger siste tretti åra. Ho har skrive lærebøker i samfunnsfag, er lokalpolitikar for «Die Linke» og aktiv medhjelpar for «Die Flüchtlinge», som dei der kallar alle asylsøkjarane. Han er russiskfilolog og har gitt oss mange bøker som han sjølv har nyomsett til tysk. I år fekk eg m.a. «Der rote Stern» (1908) av Aleksander Bogdanov, med slik dedikasjon: «Til Per Steinar for at han skal forstå korleis sosialismen kan lykkast». Boka handlar om eit perfekt, sosialistisk samfunn, som sjølvsagt er grunnlagt på den raude planeten, Mars! Med andre ord ein utopi.

Kven er ignorant og berre komfortabel i sitt eige ekkokammer?

Med slike samtalepartnarar vart det sjølvsagt fleire friske diskusjonar, m.a. om programmet og medlemmene til AfD, som dei var svært skeptiske til. Takka vere Document hadde eg faktisk lese programmet og stilte difor sterkare enn dei, som berre hadde lese om det. Men alt gjekk føre seg i siviliserte former.

Då er det verre å snakke med somme venner og einskilde slektningar her heime om slike tema. Etter tilråding frå ein svoger med sentrale leiarverv i norske medium, las eg eit par artiklar om dei påståtte økonomiske fordelane ved innvandring, utan at dette gjorde han meir villig til å lese min gjennomgang av forskingsfunn på området. Til ein annan gav eg i si tid Jespersen og Pittelkows bok «Islamister og naivister«, men ho ligg så vidt eg veit enno uopna. Liknande sjølvvald utestenging frå forstyrrande motførestellingar er ikkje ønskjeleg, men heller ikkje muleg for oss opposisjonelle, fordi det politisk korrekte dominerer i alle større medieredaksjonar.

ANNONSE

Ei undersøking referert i Aftenposten for to år sidan, viste likevel generell lav tillit til mediedekninga av innvandring. Ikkje minst var folk kritiske til kampanjejournalistikk. Berre 9% var ueinig og heile 75% einig i at «dekning som fokuserer på individuelle historier overser komplekse perspektiv». Sunt folkevett er meir påliteleg enn ideologisk styrt tankegang!

«Kinder statt Inder» (Barn i staden for indarar)

I år 2000 vart CDU-politikaren Jürgen Rüttgers feilaktig tillagt dette sitatet, som deretter vart overteke som slagord av Die Republikaner. No har nok indiske dataingeniørar aldri vore nokon demografisk utfordring for tyskarane. Den trusselen handlar heller om tyrkiske framandarbeidarar og deira etterkomarar og i seinare tid også asylinnvandrarar frå andre muslimske land. Statistisches Bundesamt gir opp at det per 2015 er 73,5 millionar tyskarar og 8,6 millionar utlendingar i landet, men dette er utrekna på grunnlag av folketeljinga frå 2011. Mange av utlendingane er truleg frå andre EU-land, men nær tre millionar har tyrkisk bakgrunn.

Eit større demografisk problem er låg fertilitetsrate blant etniske tyskarar. I mange år har landet hatt fleire dødsfall enn fødslar. Då vi var i Tyskland, kom gladmeldinga om at TFR endeleg hadde kome opp på 1,51; men også dét langt under 2,06, som trengs for å halde folketalet ved like. Haken er berre at hovudårsaka til stigninga er fleire fødslar blant innvandrarkvinnene.

Men om ikkje tyskarane får nok barn sjølve, skriv dei grundig om både dette temaet og dei fleste andre. Frankfurter Allgemeine Zeitung hadde 10. oktober ein lang artikkel om «Demografien som problem og som løysing». Artikkelen gav ei grunngjeving for ikkje å vere bekymra, men inneheldt også fakta som kan uroe. Alt før asylflaumen i fjor hadde 60% av barna i Frankfurt, Köln og München innvandrarbakgrunn, og det same var tilfellet for 50% av alle barna i delstatane Hessen og Baden-Württemberg. Éin konsekvens av dette vart understreka: Medan leiaren i Die Grünen, Cem Özdemis, vaks opp i eit stort sett tysk lokalmiljø, vil barn med hans bakgrunn i framtida knapt få tyske leikekameratar. Korleis vil det då gå med integreringa? Det er dette dei ikkje forstår eller vil forstå, som her til lands kritiserer Listhaug og påstår ho legg meir vekt på innvandringskontroll enn på integrering. Men argumentet held ikkje mål. Innvandring og integrering er nemleg inverse størrelsar. Utan lågare innvandring, heller ingen tilfredsstillande integrering.

Møte med PEGIDA på Marienplatz i München

Gatebildet i Nürnberg og München var langt mindre prega av innvandrarar enn det er i Oslo, sjølv om ein guide på ein rundtur i München sa at 9% av innbyggjarane der var muslimar. Bortsett frå denne bussturen heldt vi oss mest i gamlebyen, og det er nok ikkje i slike turiststrøk at innvandrarane er mest talrike. Men ein av dagane vart vi overraska av ein Pegida-stand like framfor det «nye» rådhuset på Marienplatz. Omkring var det sett opp sperringar, og væpna politi passa på.

Våre venstreorienterte venner meinte gruppa dreiv rein hetsing, men eg tok gjerne i mot informasjonsmateriellet som vart delt ut, m.a. ei liste på ti punkt om kva Pegida står for. Dei aller fleste av desse kan einkvar innvandringsskeptikar skrive under på. Eit 44-sides hefte om «Asyl. Fakta, Fehler, Fragen» (fakta, feil og spørsmål) av Peter Helmes var det mest omfattande. Omtalen av Helmes på adressa over er skriven på wikimannia, som presenterer seg som eit ideologisk alternativ til wikipedia. Det har sjølvsagt vore motdemonstrasjonar mot PEGIDA i Tyskland òg, men hadde den norske avdelinga hatt ein stand sentralt i Oslo, trur eg det ville blitt bråk. Såkalla antifascistar er dei «antirasistane» som i dag i oftast tyr til vald mot meiningsmotstandarar, ikkje ulikt det nazismens Sturmabteilungen gjorde på 1930-talet.

Manipulatoriske medium og naive kulturrelativistar

Når innvandrarar har stått bak kriminalitet, leitar media med lys og lykte etter personar med utanlands bakgrunn blant offera. Så let dei desse stå fram i reportasjen som representantar for innvandrarane, medan bakgrunnen til dei kriminelle blir halden skjult. Slik manipulasjonsteknikk eg har sett tallause eksempel på i Noreg.

I eit oppslag i Die Welt 10. oktober, «Når tvilen melder seg hos Pegida», er ikkje innvandraren offer, men helt. Ein tidlegare flyktning frå Tyrkia fortel om telefonnummeret han har opna for bekymra borgarar, dit dei kan ringje når dei har opplevd eller er urolege for negative konsekvensar av innvandringa. Poenget er at dei ved å møte ein innvandrar som tek deira bekymring på alvor, skal bli meir positivt innstilt til både innvandrarar og innvandring. Det kan sjølvsagt skje, men dei problema som forsvinn med bekymringane, er helst dei innbilte. Dei reelle vil vare ved og etter alle teikn i tida bli verre enn i dag. Trua på at ikkje berre eit land, men eit halvt kontinent kan endevendast demografisk og kulturelt utan konflikt og kaos, er endå meir naiv enn tidlegare sverming for det klasselause samfunnet.

Identitet og nasjon

Våre venner frå Nordrhein-Westfalen, som tek i mot muslimar frå Midtausten og Asia med opne armar, har paradoksalt nok ei meir skeptisk haldning til katolikkar frå Bayern. Denne geografisk største delstaten reknar dei knapt som tysk. Det er «etwas ganz anderes». Oppfatninga om at Bayern er noko for seg sjølv, deler dei sjølvsagt med bayerane. Medan Tyskland har ei kort historie som nasjonalstat, iallfall som forbundsstat, har Bayern ei tusenårig historie som fyrstedømme, kongerike og relativt fri stilling også etter den tyske samlinga i 1870.

Men ikkje alle i Bayern kjenner seg som bayerar. Nürnberg og området omkring høyrer til Franken og er protestantisk, eller «evangelisch», som dei seier i Tyskland. Jamvel eit reklameskilt på ei drosje i Nürnberg spela på denne identiteten med teksta «Hier tanken Franken». Spenninga mellom nord og sør, koalisjonspartnarane CDU og CSU og partileiarane Merkel og Seehofer viser seg m.a. i innvandringspolitikken.

Frå krig og jødeutrydding til nasjonalt sjølvmord

I 1989 var vi i rådhuset i Münster, der freden i Westfalen vart underskriven i 1648 og med det gjorde slutt på 30-årskrigen. Det har vore vanleg å rekne denne avtalen som grunnlaget for folkerett og moderne statar. Ein endå meir øydeleggjande «30-årskrig» hadde vi frå 1914 til 1945. Bilde av ruinhaugane i tyske byar har eg sett mange gonger, men det var litt spesielt å vere inne i dei rekonstruerte kyrkjene sentralt i Nürnberg og München, byar der 90% av husa låg i grus etter bombinga i 1944-45. Det tok 60 år å byggje opp att dei historiske sentra i desse to byane.

Krigsgenerasjonen hadde nok med å slikke såra og gjenreise landet. Det ideologiske oppgjeret med nazismen kom difor tretti år seinare og fall i tid saman med den vestlege sjølvkritikken mot imperialisme, kolonialisme og tradisjonell kultur. Difor fekk uskuldige ungdommar, fødde etter krigen, innpoda ein dobbel dose kulturell sjølvkritikk, der meir passande mengde ville tent føremålet betre.

Slik vedvarande botsgang, som Pascal Bruckner beskriv i Botferdighetens tyranni, er bakgrunnen for dei liberale, tyske immigrasjonslovene, den venstreorienterte fredsrørsla og antinasjonalismen i landet. Det har sin pris. ”Selvfølgelig dresserer man ikke ustraffet hele generasjoner til selvpisking” seier Bruckner, og held fram: «Det er blitt europeernes egenpåførte vei til selvmordet». Historikaren Bård Larsen har skrive svært godt om dette i essayet «Pasient Europa«.

Ekstremindividualismen, globaliseringa og den multikulturelle ideologien demonterer i dag sjølve grunnlaget for suverene statar, slik det vart skapt av fredsstiftarane i Westfalen for 370 år sidan. I tyske media såg eg ikkje det minste spor av at nokon hadde forstått dette, bortsett frå eit kort lesarinnlegg i Nürnberger Nachricten med overskrifta «Ingen kan leve med globaliseringa».

Ein populær okkupant

Vi starta turen med eit besøk i Falkensee og Nauen, like nordvest for Berlin. Vertskapet der var dotter til ein tysk sersjant som leia ei gruppe soldatar, stasjonert i bygdene Kvalsvik og Runde under krigen. Begge stader fekk han eit godt ord på seg, fordi folk opplevde han som vennleg og hjelpsam. I Folk og Fortid, tidsskrift for Herøy Sogelag, hadde eg ein artikkel om han i 2010. Historiene om «den snille tyskaren» var ein del av min barnelærdom, og dei vil eg gjerne dele som motvekt mot alt det framtidsdystre.

ANNONSE
Liker du det du leser? Vipps noen kroner til Document på 13629