Kommentar

Med årets folkevandring i friskt minne er det grunn til å hente fram Mark Steyns artikkel, «It’s the Demography, Stupid«, der overskrifta var ei omskriving av slagordet «The Economy, Stupid» frå Clintons valkamp i 1991. Det er nemleg til sjuande og sist demografien som bestemmer det meste, frå økonomi og velferd til religion, kultur og framtid for folk og land. Alt snakk om integrering tener berre til å kamuflere denne realiteten. I beste fall handlar integrering om å få innvandrarane i arbeid, men sjølv dét har vist seg vanskeleg å få til med folk frå muslimske land. Kulturell integrering og etnisk assimilasjon er sjølvsagt heilt utenkjeleg for dei aller fleste av desse.

Med storstilt innvandring gjev vi difor i realiteten frå oss fedrelandet, bit for bit. Femteparten er alt tapt til framandfolk, og store delar av resten har barna deira fått opsjon på, skal vi tru prognosane til SSB. Medan småfuglane før opp ramnungane på reint instinkt, tek vi berre i år med vitande og vilje ansvaret for 5000 einslege, mindreårige asylsøkjarar frå andre land til ein kostnad på to millionar kroner for kvar av dei per år. I tillegg tek vi kvart år ein stor del av utgiftene med ti tusen familieinnvandrarar, og nesten like mange barn fødde her til lands med innvandrarforeldre.

Det økonomiske tapet med innvandring er likevel det lettaste å bere, sjølv om både velferdsstat og oljefond skulle gå fløyten. Verre er det at store folkegrupper med dominant, islamsk religion får overta også vår vesle nasjon. For ingen av dei etniske gruppene som har kome til Noreg, står i fare for å bli utrydda. Pakistanarane, som var dei første som tiltvinga seg opphald i landet, talde 40 millionar i 1950, er 200 millionar i dag og vil vere 291 millionar i 2050. Tilsvarande tal  for Somalia er 2,4 – 10,6 – 22,6 millionar, trass stor utvandring, og for Afghanistan, der 60% av dei mindreårige asylsøkjarane kjem frå, er tala: 8 – 32 – 64 millionar innbyggjarar. Det er vi norske og vår europeiske kultur som fortener vern og eit raudt varselflagg, med fertilitet på under 1,8, massiv innvandring og pressa som vi er av krevjande, islamsk kultur.

Til overmål endrar vi vedvarande den demografiske balansen ved dobbel desimering av kvart kull av våre eigne, påbyrja barn. Halvparten av gravide kvinner først i tjueåra vel abort og seier dei gjer det av økonomiske grunnar. Fekk dei berre eit eingongsbeløp på 400.000 kroner, dvs femteparten av det vi brukar per år på kvar einsleg asylsøkjar under atten, kunne dette truleg vore unngått. Vi prioriterer såleis å skaffe oss dårleg integrerte framande framfor perfekt assimilerte, eigne barn, som kunne gitt oss gode kår, pensjon og glede i vår alderdom, om dei berre fekk leve, utvikle seg og vekse opp.

I tidlegare tider var kristendommen eit bolverk både mot slik ukultur og mot ytre fiendar. Det var katolsk kristendom på den Pyreneiske halvøya og ortodoks i Konstantinopel og seinare på Balkan som stod opp mot islam. Men kristendommen, som skulle vere «lys og salt» i verda, har blitt ein skugge av seg sjølv, kritisert av kulturradikale til å teie og tole, og delvis overteken av folk som er antinasjonale og driv dialog og samrøre med erkefienden islam. Den såkalla «kultureliten» er svært underdanig overfor alt framandt og krev same haldning også av kyrkja. Å skilje mellom «oss» og «dei» vert rekna ikkje berre som farleg, men som ei direkte årsak til krig og folkemord. Forståsegpåarane ser glatt bort frå at eit slikt skilje er nødvendig for alle organismar, også den organismen som eit samfunn faktisk er. Utan evne til slik diskriminering, vil både dyr, menneske og samfunn gå til grunne, slik signaturen Mimisbrunnr fleire gonger har mint oss om.

Dei fleste ønskjer likevel at innvandrarane blir litt integrerte, også kulturelt. Men 20. november spurde kommentator i Dag og Tid, Kaj Skagen: «Korleis skal ein kultur som ikkje trur på seg sjølv kunna overtyda andre om at han er verd å tru på?» Han viste til at frå 1970-åra har hovudstraumen av dei intellektuelle avvist sin eigen vestlege kultur og idealisert kulturen i den tredje verda. Eksempel på dette er m.a. Jan Myrdal, som meinte europeisk kultur stod for undertrykking, tortur og krig, og Jean-Paul Sartre, som likestilte gresk antikk, kristendom, den franske revolusjonen og nazismen og hevda at europeiske verdiar var tilsøla av blod frå kolonitida. Skagen nemnde også to norske bøker som gjev uttrykk for liknande tankar, Dag Solstads «Gymnaslærer Pedersen», der forteljaren seier «Jeg ville ikke være en hvit mann», og Jens Bjørneboes «Stillheten», der menneskeleg vondskap indirekte vert framstilt som ein særleg europeisk eigenskap. Endå lenger gjekk Bjørneboe i sin kritikk av kristendommen, t.d. i «Kruttårnet» i trilogien om «Bestialitetens historie». I artikkelen «Religion – rota til alt vondt?» har eg sitert han på dette:

Ingen religion, ingen impuls i hele verdenshistorien har i så høy grad muliggjort Satans herredømme over jorden som de små, fire evangelier har gjort. ”Kristi lære” har minimum 300 millioner døde som frukt. Aldri har verden sett en slik inkarnasjon av det onde som den kristne Kirke.

Skagen skriv at frå europeiske intellektuelle rann dette anti-europeiske sjølvbildet inn i den allmenne kulturen og kan i dag lesast ut av kvar ei dagsavis og annakvar skulebok. Denne sjølvforståinga ligg også til grunn for asyl- og immigrasjonspolitikken og i trongen til å forklare den mest valdelege terror med europeiske overgrep frå førre hundreåret. Dei tidlegare felleskulturane, kristendom og nasjonalkjensle, som samla nasjonen og gav menneska motiv for liv og arbeid, er no lagra på museum og bibliotek, meiner han. Vi har berre menneskerettane att, men ingen djupare kultur til å grunngje dei for oss sjølve eller andre. Han avsluttar med denne salva: «No skal vi altså integrera brennande truskulturar i ein innhaldslaus toleransekultur, som ikkje trur på andre verdiar enn sin eigen sjølvkritikk, toleransen av det framande og eit behageleg liv.»

Derfor har Mark Steyn berre delvis rett. Innvandringa og endra demografi har som føresetnad at vår eigen kultur og byrgskap hadde fått seg ein alvorleg knekk. Først med den sjølvutslettande toleransen vart det aksept for å dele ut statsborgarskap i vesteuropeiske land til kreti og pleti. Og dette omskiftet var det våre eigne intellektuelle som stod bak. Sjølv om fleirtalet av dei kom frå Mellom-Europa og USA, har også nordmenn kolportert denne tankegangen i så stor grad at vi trygt kan sitere Per Sivle sine avslutningsord frå diktet «Svolder»:

«For stødt der Nordmenn  lyt vera med, naar Noregs Merke skal hoggast ned.»

 

invasion-org