Sakset/Fra hofta

 

Dersom kvinnene gjer opprør, fell klanane saman.

Sitatet tilhøyrer islamspesialisten Ralph Ghadban, som i eit omfattande intervju i Berliner Zeitung (BZ) gir ei historisk oppsummering og ei forklaring på den stadig aukande klanstrukturen i Berlin og Tyskland for øvrig. Han presenterer også ei løysing på problemet som kan virke overraskande for dei fleste.

Politivakt døgnet rundt
Ghadban (70), som sjølv er libaneser, kom til Vest-Berlin i 1972 etter å ha studert filosofi i Beirut i seks år. Her studerte han islam og disputerte til doktorgrad innan islampolitisk vitskap, og har arbeidd m.a. som statsvitar. Sidan 1992 har han arbeidd med migrasjonsforskning med fokus på islam i Europa.

Han tek fram laptopen sin og syner BZ sin reporter ei rekkje drapstruslar frå arabiske klanmiljø; videoar, mailar, dødstruslar på sosiale medier.

Berliner Zeitung: Kvifor er du trua?

Då eg fjor gav ut boka «Arab Clans – The Underestimated Danger» (ein bestseljar), vart eg intervjua av ein libanesisk TV-stasjon. Eg snakka om kriminaliteten dei arabiske klanane utfører, noko som tydelegvis krenka klanane si ære. Alle migrantar freistar å framstille seg som vellukka i heimlanda sine – og så kjem eg og seier: Formuene dei har skaffa seg er kun basert på vinningskriminalitet.

Berliner Zeitung: Kva er ein klan?

Ordet klan tyder det same som ei gruppe mennesker som er tilknytta via familieband. Klaner finn ein overalt, men det som skiljer dei arabiske klanane frå andre, er endogami, der interne arrangerte ekteskap (fetter og kusiner) i fullskala vert foretrukne – dette for å stadig utvide storfamilia og dermed makta.
Klanen er ekstremt patriarkalsk, og byggjer på dei tilsvarande patriarkalske lovene i Koranen.

Berliner Zeitung: Kva slags påverknad har dette på samtida?

Ein gløymer at familieretten er religiøs i alle islamske land. Dette har ikkje endra seg sidan Muhammed si tid. Den einaste som makta å avskaffe familieretten, var Atatürk. Men med re-islamiseringa som Erdogan har gjennomført, vart familieretten gjeninnført i Tyrkia i 2017.
Migrant-muslimar som ikkje har eigne klaner, finn sitt referansepunkt i Umma, det muslimske fellessamfunnet. Nokre hevdar at dette er ei megastamme. Og i begge strukturane er det stort potensial for kriminalitet og terrorisme.

Berliner Zeitung: Er ikkje denne påstanden ein smule kortsynt?

Ralf Ghadban responderer med at den tyske politikken har vore altfor unnfallande, ja, faktisk blind for farane som har oppstått av islamsk kriminalitet.

«Dei som identifiserer seg mest med islam og tolkar tekstane i Koranen bokstaveleg tala, er totale motstandarar av samfunnet vårt. Dei er tilhengarar av politisk islam og salafisme; dei er potensielle terroristar. Det er frå dette miljøet jihadistane kjem. Tradisjonell islam, og takk Gud for at dei er i fleirtal, er stort sett fredelege. Men dei nektar å integrere seg. Dei forlangar den same anerkjenning for sitt livssyn som fleirheitssamfunnet.»

Berliner Zeitung: Arabiske klanar er ikkje eit nytt fenomen i Tyskland. Korleis forklarer du den plutselege politiske interessa for dette no?

Interessa har oppstått av at forbrytarane stadig har blitt meir uforskamma og frekke. Arrogansen deira har stige til eit nivå der dei føler seg usårlege, umoglege å arrestere, umogelege å stille for retten. Eit angrep på KaDeWe i 2014 (det største varehuset i Berlin), eller det sagnomsuste tjuveriet av den hundre kilos gullmynten, er teikn på dette – og kan ikkje oversjåast av verken politikarane eller rettssystemet. Den alminnelege tysker finn seg ikkje lenger i slikt.
Allereie i 2003 nemnde Kriminaloberrat Markus Henninger frå Berliner LKA (Landeskriminalamt) i sin artikkel «Importert kriminalitet og deira etablering» i tidsskriftet «Kriminalistik» problemet. Og tre år tidlegare, grunnla politiet etterforskingsgruppa «IG-Ident», som freista identifisere lovbrytarane sin identitet, for deretter å kunne deportere dei.
Denne innsatsen vart imidlertid stoppa i 2008, då politikarar gjorde det forbode og staffbart å nemne etnisk bakgrunn. Dei ynskte ikkje å diskriminere eller stigmatisere. Ei avgjerd som satte etterforskinga årevis tilbake.

Berliner Zeitung: Var ikkje dette fenomenet alltid under offentleg og ikkje-offentleg søkelys? Tross alt ankom dei første arabiske klanene hit på 70-tallet og starta straks med kriminalitet.

På 80-talet vart eg ofte invitert til årsmøtet for ungdomsvelferd. Sjølv den gongen kjende alle ungdomskontora desse klanane. Fenomenet var godt kjent. Men praksis og politikk er som kjent to verdener. Den orsakande haldninga var at asylretten gjorde det så vanskeleg å gå inn i dei enkelte sakene. Berøringsangsten var total. Men ein gløymde – eller oversåg – at dei negative forholda i asylretten berører samtlege flyktningar, ikkje berre «klan-gruppa». Ikkje alle flyktningar har utvikla klankriminalitet.

Berliner Zeitung: Var det ikkje eit stort hinder for integrering at dei fekk jobbforbod?

Dette er ei av mytene som framleis lever. Dei fekk lov til å jobbe! Arbeidsforbodet var avgrensa til eitt, og deretter til to år. Og med Altfall-forordninga på 80-talet var det slutt på arbeidsforbodet, då dei no hadde oppholdstillatelse. Spørsmålet er kvifor dei framleis ikkje jobbar – sjølv etter 25-30 år. Årsaka er at dei har oppdaga fordelane med klansolidaritet. Mellom anna tyder det at dei i løpet av kort tid kan mobilisere 30-40 pårørande for å terrorisere andre, og også å skremme politiet. Når politifolk freistar å kontrollere ein mistenkt, vert dei brått omringa, dytta på, muntleg mishandla, og trua. Slik oppstod «no-og-sonene».

Berliner Zeitung: I boka di skriv du om den etniske gruppa Mhallami som immigrerte til Libanon frå arabisktalende områder i det austlege Anatolia, der dei var isolerte og levde i fattigdom. Frå 1975, etter utbrotet av borgarkrigen, kom dei som flyktninger til Vest-Berlin. Kva er det som gjer denne gruppa ulik dei andre arabiske innvandrarane?

Ved å bruke dømet på Mhallami freistar eg å ta opp eit større spørsmål om migrasjon, nemleg integrering av mennesker som ikkje forstår kvarandre som individer, men som ein del av ei gruppe – det vere seg familie, religion – og alt dette kolliderer fullstendig i et individualisert samfunn som det tyske. For oss er individet referansen for heile systemet. Når ein seier at mennesket si verdigheit er ukrenkeleg, tyder ein individet i den Kantianske tydinga frå opplysningstida. Det er altså ikkje tyskarane som gruppe si verdigheit, men kvart enkelt individ. Det er grunnlaget i eit demokratisk samfunn.
Desse klanane har ein heilt annan struktur; her er det storfamilia som spelar den viktigaste rolla. Vi opplevde dette med tyrkarane, allereie på 70-talet, då forbodet mot familiegjenforening vart oppheva, og danna hovudårsaka for migrasjonen.

Berliner Zeitung: Så konsekvensane av denne utviklinga art altså ikkje undersøkt?

Først no ser vi at dette synet var naivt. Da 40, 50 mennesker angreip kvarandre i Schleswig-Holstein, trudde eg at det ikkje eksisterte arabiske klanar der. Men dette var tyrkiske store familier som gjekk laus på kvarandre. Delar av tredje generasjon tyrkere er langt meir radikale enn deira foreldre og besteforeldre.

Berliner Zeitung: Ser du også trenden blant tyrkerne?

Dette gjeld samtlege som kjem frå islamske land, frå Sentral-Asia til Marokko. Stamma, den utvida familia, er den grunnleggjande sosiale organisasjonen i desse landa. Den utvida familia har fire former: 1. Nomadane som streifer med storfea sine over enorme områder har den sterkaste klanmentaliteten. 2. Semi-nomadane som held til i utkanten av ørkenen, driv meir med jordbruk enn nomadane, men dei evnar ikkje å skaffe nok mat til dyra sine, og må difor også streife rundt, rett nok over mindre avtandar. Også hjå desse er klanmentaliteten sterk. 3. Fastbuande bønder er mindre opptekne av familiesolidaritet; familiene er meir opne. Desse kan gifte seg på med andre familier, i den hensikt å inngå alliansar. 4. Den siste gruppa er dei såkalla by-islamane. Her er solidariteten i storfamilia den svakaste. Men merk at dette gjeld i dei islamske landa; i storbyane i Europa er dette den aller mest ekstreme gruppa.

Berliner Zeitung: Er Mhallami-klanene som okkuperer oss her i Tyskland endå meir isolerte enn andre store arabiske familier?

Dei tilhøyrer semi-nomadene. Skilnaden er klansolidaritet. Denne er ekstrem blant nomadene og semi-nomadene, her er blodhevn sterkt utbreidd. Blodhevnen får individet til å tilhøyre gruppa og er heilt atskilt frå omverdena. Dersom nokon i gruppa vert angripen, kan dei angripe og straffeforfølgje nokon i den andre gruppa. Blodhevn eksisterer ikkje blant bøndene og byfolka. Palestinarane tilhøyrer bøndene og libanesarane bybuarane. Integrasjonsnivået er høgre blant palestinerne og libaneserne, men null i Mhallami. Heller ikkje halvparten av tyrkarane er integrert, sjølv etter 50 år med migrasjon.

Berliner Zeitung: Fremjer islam, etter di meining, desse strukturane?

Koranen tvingar fram ein patriarkalsk struktur, og ingen annan religion i verda har så omfattande «lover og plikter» når det gjeld familierelasjonane. Islam er bundne av Koranen sine påbod, og er sterkt prega av tribalisme.
La oss sjå på saka om drap eller drap innan islamsk lov. Vi har ei offentleg interesse i å straffeforfølgje forbrytelsen utan å ta omsyn til dei drepte sine pårarande sine ynskje. I islam vert mord framstilt som eit tap for ei gruppe. Ein blodhevn på ditt eige initiativ er imidlertid ikkje tillete i islam. Staten må gjennomføre ein forsvarleg kriminell prosess. Men avgjerda vert overlatt til de pårørende. Enten krevjer dei at drapsmannen skal drepast, eller så er dei nøgde med ei erstatning, som dermed frigjer mordaren. Dette er det beste dømet på stammeforhold som er innlemma i islamsk lov. I tillegg til dette kjem arveleg og familierett samt endogami. I alle andre sivilisasjoner går arven vertikalt til borna; i islam går den i alle retningar. Om til dømes mannen døyr, og er barnlaus, arvar ikkje kona hans alt. Ein del går til brørne hans. Slik vert eigedomen/arven resirkulert innan storfamilia. Alle desse elementa gjer det svært vanskeleg å knekke/knuse dei arabisk-islamske familiene.

Berliner Zeitung: Du skriv at etnisk-religiøs kriminalitet, med denne si forankring i det islamske parallellsamfunnet, er farlegere enn den vanlige organiserte kriminaliteten.

Ja sjølvsagt, risikoen er enorm. Den uthular samfunnet vårt. Klanane ser ganske enkelt på samfunna våre som byttesamfunn. Horisonten avgrensar seg til familia. Horisonten til hovudmengda av muslimar, er derimot det muslimske samfunnet, og det er no stort – og i stadig vekst. DET er hovudproblemet vårt. Det første kravet frå muslimske foreningar i Europa, vart lansert i Storbritannia i 1974. Då fekk dei løyve til å innføre islamsk familierett, også kjend som sharia. Pr i dag er det over hundre shariadomstolar, med base i moskeane.

Berliner Zeitung: Staten reknar dei islamske foreningane som partnarar. Er det ikkje viktig å ha ein dialog med dei for å kome vidare i integrasjonen?

Då den første islamkonferansen fann stad i 2006, sat eg i arbeidsgruppa for «islamisme og sikkerheit». I tre år diskuterte vi med representantane for dei islamske foreningane, som samtlege avviste omgrepet «islamisme». Det var kun bortkasta tid, vi kom aldri fram til ein konklusjon.
Det heile var ein bløff, noko eg mistenkte frå første stund, av di politisk islam har ein agenda. Ja, islam er ein politiks religion om du tek den bokstaveleg.

Diverre vert ikkje dette oppfatta og forstått av våre politikarar. Jihadist-slagorda kjem alle direkte frå Koranen: «Og når dei heilage månadane er over, skal de drepe dei vantru over alt der de finn dei.»
I dei siste om lag 150 åra, har islamistar og den politiske islam – i staden for å utvikle seg i vestleg, demokratisk retning – tvert om reversert tilbake til den fundamentalistiske og bokstavtru tolkinga av Koranen, med dei konsekvensar vi alle kjenner.

Berliner Zeitung: Berlin sin borgarmeister talte på eit minnemøte for ofra etter angrepet på Breitscheidplatz. På dette møtet var også imamen til Neuköllner Begegnungsstätte; ein person ein reknar med har tette band til det muslimske brorskapet deltakar. Var ikkje dette eit utslag av «dialogens ånd»?

Det var ein stor feil. Og eit teikn på ignoranse. At imamen vart beden med, var resultatet av ein politikk som har med «Multikulti» å gjere. Premissa for denne politikken er: «Når eg omfavnar fienden min, vert han fredeleg.» Dette er ein idyllisert påstand ein ikkje finn eitt einaste døme på fungerer historisk; det har ganske enkelt aldri hendt.
Men framleis er det denne haldninga ein held fram med frå politisk hald – opprinneleg initiert av den tidlegare innenrikssenatoren Körting (SPD). Han besøkte mellom anna den salafistiske Al-Nur-moskeen.

Berliner Zeitung: Var ikkje strategien å heller gå i dialog med dei, innan dei starta føle at dei ikkje tilhøyrde samfunnet vårt i det heile?

Det var eit stort feilgrep. Al-Nur-moskeen er eit fristed for islamisering og radikalisering. Körtings tilnærming har gjort at arbeidet med dei konstitusjonelle institusjonene vart satt årevis tilbake. Denne sinnssjuke politikken svekkar demokratiet vårt.

Berliner Zeitung: Du er ein skarp kritikar av multikulturalisme. Kva er årsaka til det?

Demokrati er mangfold på felles basis; nærare bestemt med basis i Menneskerettane, som dannar sjølve grunnpillaren i vår grunnlov. Multikulturalisme er også pluralistisk, men har ingen fellesnevnar. Multikulturistane oppfattar Menneskerettane som eit produkt av vestleg kristen kultur. Dette er kulturell relativisme.

Hovudpoenget med Menneskerettigheitserklæringa er at alle kulturar er likeverdige, og såleis skal respekterast og anerkjennast. Men dette er heilt feil, av di ikkje alle kulturar har akspetert eller anerkjent Menneskerettane – til dømes Iran og Saudi Arabia, som begge er sharia-statar.

Multikulturalismen sin ideologi kommer fra den kanadiske filosofen Charles Taylor – (filosof). Det framgår i tesa hans at: «Den liberale individualisma fører til at mennesket, ved å følgje sine behov, vert framandgjort av forbruksverda og såleis utviklar seg i amoralsk retning. Dette kan korrigerast ved å ty til gamle strukturar, nemlig samfunnet, som gir individet ein autentisk identitet og ein god moral. Dette er igjen ledsaga av avgrensingar av individuell fridom, men fører til at framangjeringa vert fjerna. Taylor nyttar ein marxistisk terminologi, som han imidlertid tilpassar og transformerer fullstendig. Eg er av den oppfatning at multikulturalisme ikkje er ein venstre/sosialistisk ideologi, men ein tverst igjennom reaksjonær ideologi, retta mot liberal individualisme.

Berliner Zeitung: Er du ikkje redd for å få applaus for uttalelsane dine fra høgreekstrimistar?

Dette spørsmålet høyrer eg på nytt og på nytt. Hensikta med dette er å undertrykkje kritikken av islam, noko som utvetydig avslører ei antidemokratisk haldning. Diskusjonen tilhøyrer demokratiet, behandlingen av sensitive spørsmål høyrer til i sentrum av eit demokratisk samfunn og må ikkje overlatast til dei marginale politiske fløyane, verken til høgre eller venstre.
Eg var ein av de første kritikarane av Multikulti på 90-tallet. Eg var også den første som snakka om parallelle samfunn. Også den første som avslørte og synleggjorde klankriminaliteten. Eg let meg ikkje distrahere av ideologiske byrder og har alltid halde meg strengt til fakta.

Berliner Zeitung: De arabiske klanene er no solid forankra i Berlin. Kva kan staten framleis gjere for å kome uvesenet til livs?

Ein må ta av seg dei ideologiske brillene. Dersom ei bestemt gruppe er overproporsjonalt kriminell, må ein nemne dei ved namn. Eg set stor pris på arbeidet til innansenator Geisel (SPD). I forhold til sine forgjengarar, gjer han ein seriøs og skikkeleg innsats. Men han har ingen støtte frå sine koalisjonspartnere. Hans viktigste motstandar er Justisminister Dirk Behrendt (Grüne). Behrendt har til dags dato ikkje godteke begrepet «klan». Og Sosialsenator Elke Breitenbach (Linke) forhindrar politiet sitt lovlydige arbeid og trenerer og deportasjoner av kriminelle.

Berliner Zeitung: I mellomtida organiserer og intensiverer politi og bydelar felles operasjonar mot klanskriminalitet kvar veke. Shishabarar (vasspipebarar) og kafear vert ransaka og gjennomsøkte. Er dette den rette tilnærminga?

Dette ein gjere. Gruppene skal ikkje få vere i fred, dei må vere under stadig trykk. Det som held klanane saman er overskudd. Så lenge det lønner seg å være kriminell, vil de forbli kriminelle. Men politiet sine handlingar er langt ifrå tilstrekkelege – meir avgjerande er skarpe tiltak frå rettsvesenet.
Siden 2017 har rettsvesenet fått eit effektivt instrument, den såkalla Vermögensabschöpfungsgesetz (Lov om forvaltning og anskaffelse av eigendelar). Men lova, som eigentleg er implementeringen av eit EU-direktiv, er blitt sterkt utvatna i Tyskland. Ein har ikkje grunnlag for å tiltale nokon sjølv om indikasjonane på at til dømes eigedomar, dyre luksusbilar og så vidare må vere anskaffa med svarte pengar. Difor fryktar ein mellom anna at dei 77 konfiskerte eigendomane til klanfamilia Remmo ikkje kan konfiskerast (tidlegare omtala i Document), og at staten til slutt må returnere dei, av di justisdepartementet framleis må prove at det er eigedom som har blitt kjøpte for svarte pengar. Remmo-klanen hevdar at pengane kjem frå Libanon og legitime verksemder, og frå Libanon kan dei skaffe seg all verdas falske dokument.

Berliner Zeitung: Imidlertid gjelder antagelsen om uskyld, som er regulert i grunnlova.

Ja, men det må vere tillete å bruke hovudet! Dersom ein person aldri har hatt ein offisiell lønna jobb i heile sitt liv, og likevel sit på enorme eigedomar, må ein ha rett til å spørje kvar midla til dette kjem ifrå. Italia gjennomførte nettopp dette då dei retta eit knusande slag mot mafiaen, og klarte å oppløyse heile 3.000 mafiaorganisasjonar.

Berliner Zeitung: Forbundsdag-MP Ulla Jelpke (Linke) kalla nyleg forfølgjinga av klanane som «rasistisk», og forlangte ei avslutning på denne «skitne kampanja». Kva seier du om det?

Dette er et eklatant døme på ei uansvarleg haldning, forårsaka av at ein ser alt gjennom ideologiske rosa briller. Det som plagar meg mest av alt, er at dette skjer i ei tid då dei lokale myndighetene, til dømes borgarmeisteren i Neukölln, Martin Hikel (SPD) og stadfortredaren hans, Falko Liecke (CDU), samarbeider knallhardt for å kome distriktet sine klanproblem til livs. Fru Jelpkes intervensjon er ein rein sabotasjeaksjon.
Sjå også her. 

Berliner Zeitung: I boka di skriv du at ein berre kan kome klanane til livs ved hjelp av kvinnene. Kan du forklare dette?

I Libanon har den utvidea familia ein beskyttande funksjon. Her i velferdsstaten vert alle disse oppgåvene overtatt av staten. Eigentleg skulle klanane ideelt sett gå i oppløysning på grunn av dette. Men solidariten vert oppretthalden av endogami (t.d. syskjenbornekteskap). Klanane gjennomfører dette 100%, og langt strengare enn i Libanon. Dette kan storfamiliene berre oppnå ved hjelp av tvangsekteskap, og ved å gifte seg med mindreårige. Begge desse handlingane er imidlertid brot på tysk lov. Men hjå islamister er dette ordninær praksis. Undertrykkjing av kvinnene er avgjerande for samhaldet i gruppa. Denne kriminaliteten vert utført i dei av moskeane som driv med såkalla «religiøse ekteskap» og «familierådgivning».
I årevis har eg snakka om program for avradikalisering og integrering innan desse miljøa. Men desse gjeld kun for muslimske gutar, for jentene i klanane, er det ingen veg ut.
Når – og hvis – kvinnene ein dag gjer opprør, vert klanstrukturen broten ned, og integrasjon vert endeleg mogleg.

 

Om Ralph Ghadban 

 

Kjelde: https://www.berliner-zeitung.de/berlin/islamwissenschaftler-ralph-ghadban-wenn-die-frauen-rebellieren–zerfallen-die-clans-33400586
Intervju: Andreas Kopietz

 

Document takker Berliner-Zeitung som ga tillatelse til republisering av intervjuet.