Tavle

Året er nytt. Skog, fjell og vatn like vakkert som før, som her ved Randsfjorden. Likevel er landet eit anna. Er vi komne til vår skumringstime? Foto: @ Roy Vestfjord

Kven er det eigentleg som hatar kven? 2020 er her, men er dette eit nytt år? Hatkriminaliteten tyder på at det må være eit gamalt eitt.

Ja, eg veit eg er altfor sein med mi nyttårshelsing; eg skulle ha helsa dykk for veker sidan. Eg startar likevel med å seie godt nytt år! 2020!

Nyttårsløfter har eg slutta med. For decennier sidan. Slike er som valgløfter å rekne; dei gjeld fram til stemmene er opptalte – deretter er det fritt fram til gamle synder.

Året har starta som det førre slutta, var det ein kamerat som skreiv til meg – og han heldt fram: Eg trur ikkje dette året er nytt, det må vere eit gamalt eitt, eit resirkulert og kildesortert eitt.

For oss som stiller spørsmål ved (og er kritiske til) migrasjonen og dertil høyrande utfordringar (sic), har derimot året starta verre enn nokon gong. Først var det det ekstremt voldelege Haugerud-overfallet; som politiet heldt tett om i nær på ei veke (for ikkje å snakke om justisministeren, som trengde fjorten dagar på å uttale seg). Så kom den hjerteskjerande historia til Sverre Avnskog; der han og familia hans beint fram vart tvungne til å flytte frå Søndre Nordstrand – på grunn av sjikane og forfylgjing utført av muslimsk klanungdom.

No sist kom spikaren i kista for firepartiregjeringa regjeringa Solberg. Tre parti valde å gi blaffen i jus, i opinion, i sedvane (ikkje minst!) og lot seg presse til å «hente heim» eit angivelig sykt barn av ei kynisk muslimsk mor – ei kvinne som i klartekst har fråskrive seg alt som har med Noreg å gjere , ved å slutte seg til terrororganisasjonen IS. «O, santa simplicitas».

Moral?

Om dette siste, skreiv Bernt T. Oftestad i ein glimrande artikkel på Document sist fredag: «Er det moralsk forsvarlig av en mor å nekte sitt barn rett til liv? Her er den hvite flekken eller en dødvinkelen i regjeringens tenkesett. Moren stiller et ultimatum overfor regjeringen: Om dere vil redde barnet fra å dø, må jeg få vende tilbake til Norge sammen med det. Uten meg ingen løsning.»

Regjeringen svikter politisk, juridisk og etisk i saken om IS-kvinnen

Eg tenkjer på alle nordmenn som på ferie og liknande i utlandet, har blitt sjuke, til og med dødssjuke, men ikkje har hatt midlar til å kome seg heim, av di dei ikkje har vore forsikra, til dømes. Om ikkje anna må denne saka skape presedens også for slike tilfeller! Eller må ein helst vere tilknytta ein terrorist-organisasjon for å kunne nyte statleg gratishjelp?

Professor Janne Haaland Matlary sa det slik:

«Det er sikkerhet for egen befolkning og ikke redde verden,som er en regjerings første plikt. Den er valgt av sine borgere, ikke av verdens migranter og asylsøkere.»

Ta dykk tid til å lese hennar «14 etiske grunner til å være imot migrasjon» – med Seniorrådgiver ved Flyktninghjelpen, Pål Nesse, sine tilsvar.

Grannelandet som søkk

La meg hoppe litt. Til Sverige, til Söta Bror. Fria Tider skreiv nyleg ei reportasje om voldsutviklinga i 2019, meir bestemt om at ran mot born har auka med 31 prosent. Nær 2500 born vart rana i grannlandet i fjor, kva gjer slikt med livsløpet deira?

Flaumen av turr statistikk ser ikkje ut til å ha nokon verknad. Friatider rapporterar, men dei er alternative, så det monar ikkje at dei linkar til det statlege statistikkbyrået «Brå». Sjå og les sjølve om tala, og auken i voldtektar i grannelandet. Over 8000 årleg.

Statistikken har fleire tal som gjer vondt:

  • Under 2019 anmäldes 9 730 brott om sexuellt ofredande (exkl. exhibitionism)vilket var oförändrat, jämfört med 2018
  • Anmälda brott om sexuellt ofredande mot kvinnor (18 år eller äldre) ökade med 244 brott (+5 %) till 5 290 brott
  • Anmälda brott om sexuellt ofredande mot män (18 år eller äldre) ökade med 12 brott (+3 %) till 461 anmälda brott
  • Anmälda fall av sexuellt ofredande mot barn (0–17 år) minskade med 225 brott (−5 %), till 3 980 anmälda brott.

MSM eller gammemedia er direkte ansvarlege. Dei svenske pendantane til Document, Resett og Rights, skriv dagleg om bestialske voldtekter, utførte av «berikelsen» – den eine saka er meir grotesk enn den neste. Eit døme: 19-åriga Hussein begick sexbrott mot 13-årig flicka: ”Kunde inte sitta på två dagar”.

I mange av sakene er det unge, svenske jenter som frivilleg følgjer ein migrant heim – og kommentarfelta renn straks over av meldingar som dette:

– Oj oj dessa sv. tjejer.. tycks vara dummare för varje sekund som går…

– Jag är trött på att läsa om dessa kvinnor som beblanda sig med ockupanterna.

– Ja, man kan verkligen undra hur det står till i skallen på vissa kvinnor.

Kva veit eigentleg desse kvinnene om risikoen dei utsett seg for i slike tilfeller? Dei er fulle av Reinfeldt sine ord: «Öppna era hjärtan», dei har høyrt Löfven lovprise innvandringa i snart fem og eit halvt år (han fornektar stadig at det eksisterer problem), dei har blitt tuta øyrene fulle av den svenske kyrkja, som – nøyaktig som sine norske trusfeller – er panegyriske i sin omtale av migrantane, og dei har registrert at om du seier det minste, minste negativt om denne gruppa mennesker, vert du stigmatisert på det verste – du risikerer å miste vener, familie, ja til og med jobben din. Eller som i Sverre Avnskog sitt tilfelle: Du må fysisk flytte/emigrere!

Vil ikkje vise, vil ikkje sjå

Slik er det også i Noreg. MSM unngår behendig (ja, med conduite!) å nemne noko som kan gjere opinionen «negativt innstilt» til innvandrarar generelt og (naturlegvis) muslimar spesielt. Her støttar dei seg på pressa sine eigne «vær varsom når de skriv om migrantar/minoritetar»-instruksar.

Det er ein eufemisme å hevde at MSM underrapporterar. Dei lar horribelt nok rett og slett vere å rapportere.

Politiet tør heller ikkje gjere noko. Ein ser over «heile» Europa at dei kriminelle klanane har makta; at politi og justis er sjanselause. Berøringsangsten er (så å seie) total.

Eit grotesk og rykande ferskt døme om dette frå Storbritannia:

Eg tenkjer stadig oftare på Machiavelli sine ord.

«Problem vert først erkjende når dei ikkje lenger kan løysast».

I Sverige, i Frankrike, i Storbritannia ser det diverre ut til at the point of no return allereie er nådd.

Ei lita «oppsummering»

Dei (aller fleste) muslimske migrantane/asylantane/flyktningane kjem frå områder/land der kaos, krig og fattigdom er og har vore rådande. Dette er det einaste dei kjenner – det einaste dei veit om.

Dei kjem oftast utan (fysisk) bagasje, men er fullasta mentalt med islam – og islam sine bestialske og fatale påbod: Muslimar er Herrefolket – alle andre skal underkaste seg.

Dei kjem frå full dysfunksjonalitet, dei er sjølve (stort sett) dysfunksjonelle og (stort sett) analfabetar, og dei kjem ikkje til Europa for å arbeide, dei kjem for å bli forsørga, og for å ta over våre vestlege demokratiske samfunn – i allah og muhammed sine namn.

Berre det faktum at det kjem ti gonger så mange menn, som kvinner – OG at dei som kjem, kun er menn i «vernepliktig» alder, burde fått alarmklokkene til å ringe hjå våre islamofile.

Som Hege Storhaug skriv: «Et land som får et betydelig mannsoverskudd risikerer destabilisering, sosial uro, økt kriminalitet og forverrede voldelige forhold for kvinner, i henhold til forskeren Valerie Hudson. I 2016 kom det frem at for hver mindreårig enslig asylsøker som var jente, kom det 11,3 gutter til Sverige i samme kategori.»

Og vi (vest-)europearar, som har fleire generasjonar fred, fordraglegheit og demokrati bak oss, står (med hakeslepp og oppsperra auge) heilt hjelpelause i møtet med den islamske brutaliteten – med det grenselause hatet, med løgnene, med hovmodet – med ALT som har med islam å gjere!

Tragisk nok er ikkje oikofobane blant oss i stand til å sjå dette. I alle fall er dei ikkje i stand til å erkjenne det – eller å gjere noko med det. Anna enn å ty til full kontraproduktivitet – som «Handlingsplan mot islamhat» er eit eklatant og ekstremt prov på:

– Det måtte et moskéangrep til for å erkjenne at det trengtes en egen handlingsplan mot muslimhat, sier Abid Raja (V).

Kven er det eigentleg som hatar kven?

Ingen vil forsvare den opplagt sinnsforvirra Philip Manshus sine gjerningar (mordet på stesystra ikkje minst!), og det var godt at han vart avvæpna før han rakk å gjere noko fatalt også i Al-Noor-moskeen i Bærum, men kvar finn våre politikarar andre tilfeller av «muslimhat»?

Kor mange tilfeller av muslimhat (i ordets rette forstand!) har vi ikkje vore vitne til siste året?

Har nokon tal på alle ugjerningane muslimar begjekk mot etniske nordmenn i 2019?

Oppsummering:

Tilfeller av det politisk korrekte «Muslimhat» i 2019: 1 (Manshus)

Tilfeller av det grasrota kallar muslimhat i 2019: 1000?

Auge for auge? Tann for tann?

Eg ser lita hensikt i å nemne dei to verbale «hatmeldingane» som for tida er oppe i Høgsterett. Desse to vert som ein «fis i universet» (sunnmørsk kraftuttrykk) mot kommentarar og verbale dødsstruslar frå muslimsk hald.

Det virkar som om det går om lag tusen muslimske udådar på kvar etnisk europeiske.

Som under Rasmus Paludan sin demonstrasjon på Nørrebro i København i april i fjor: «I alt har det vært 90 utrykninger til brann, derav 70 som knyttes til urolighetene, og tilsammen har brannvesenet blitt ringt 1.000 ganger. Flere av brannene har vært i containere, biler og lignende.»

Eller då SIAN demonstrerte i Kristiansand sist november, dei satte fyr på ein koran, og muslimane reagerte nøyaktig som ein kan forvente – med umiddelbar vold.

Og den verste (merk: sett med «etnisk norske» auge!) av dei vart straks utnemnd som helt i store delar av den muslimske verda.  Ein ung, kvinneleg politikar i Kristiansand starta straks ei pengeinnsamling for å betale bøtene dei vart ilagt. Kven var verst?

Ei unison MSM-presse – OG alle styrande politikarar – gav Paludan og SIAN skulda for den muslimske volden.

Kva er dette – anna enn eit eksorbitant døme på kanskje den verste form for rasisme av dei alle: «dei lave forvetningane sin rasisme»?

Det nye, berikande: «Dominansvold»

– Det har blivit ett slags trend, en kultur, i vissa ungdomsgrupper – att utföra dessa rån. Det handlar om att man finner någon form av tillfredsställelse i att kränka och förnedra andra. Vi har fall där man hotar och slår – bara för en keps. Då handlar det inte längre om att råna – då handlar det bara om att utöva makt, säger Anders Djurestad (lokalpolitisjef i Stockholm).

Förnedring allt oftare del av ungdomsrån – ’tillfredsställelse i att kränka’

 

Her i Berlin måtte politiet rykke ut kvart 21. sekund nyttårsafta. 617 brannar måtte slukkast – og politi og brannvesen vart fleire stader angripne då dei freista få kontroll over forholda.

Dette er heilt bevisst framgangsmåte av unge muslimar; dei set ein bil eller anna i brann, og legg seg så i bakhald for å angripe «førstelinjemannskapet».

For å sitere ein maskert muslimsk ungdom på Nørrebro:

«Vi er bare nogle unge gutter, der hygger os lidt på gaden … Vi skyder bare efter hinanden. Folk skal jo bare lade være med at gå derhen, hvor der bliver skudt», siger den maskerede indvandrer.»

Nyttårsafta (eg er framleis i Berlin) førte dette til at 21 politimenn og tre brannmenn vart såra av steinar og rakettar. Ein soleklar majoritet av utrykningane – og samtlege av åtaka – stod det muslimsk «ungdom» bak. (https://www.berliner-zeitung.de/mensch-metropole/zahlreiche-schwerverletzte-durch-boeller-polizei-und-feuerwehr-im-dauereinsatz-li.4089)

Så kan ein også spørje seg: Kva anna kan ein forvente av desse «migrantane»? Som diverre tykkjest kjemisk frie for alt som eksisterer av forutsetningar for å kunne tilpasse seg «oss og vårt»? At ordet «integrering/integrasjon» i det heile tatt framleis er eit «tema» i politikken, er ikkje berre latterleg, det er meiningslaust!

Inkompatibiliteten mellom «dei og oss» er fundamental, den er fullstendig.

Så har dei i tillegg med seg ei botnlaus mindreverdskjensle (vel, kanskje er dette berre innbilling frå mi side – eit vestleg forsøk på å kunne «forklare» noko av all «jævelskapen» (orsak uttrykket) – kanskje veit dei ikkje kva mindreverdskjensle ER; ifølgje mellom andre Thilo Sarrazin, er dette tilfellet – dei er så indoktrinerte om at dei, og ingen andre, er verdas herrar, at det ikkje er plass til anna…) – som gjer at dei nyttar audmjukingsskalaen frå a til å; sjikanerer og mobbar, forlangar respekt, stel, ranar, voldtek, drep – og alt dette utan at nokon i miljøet (les: andre muslimar) ber om orsaking eller langt mindre freistar snakke sine ideologiske felagar i rette.

Akk ja. Eg kunne ha halde fram med å skrive til påske, til pinse – men eg får gi meg no.

Og eg er lei for at dette vart ei nyttårshelsing med bismak. Eller med smak av «bitter mandel», som vi kunne lese i gamle Agatha Christie-romanar.

Den som var DER igjen! I selskap med Miss Marple og Hercule Poirot!

Trøysta får vere at vi går stadig ljosare tider i møte. Og då tenkjer eg på veret, ikkje klimaet eller den politiske situasjonen! Må året vidare handsame dykk alle på beste vis!

PS.  Oikofobar er folk som hatar sitt eige land, sin eigen kultur og sin nasjonalitet. Kjenner dykk ikkje begrepet oikofobi, så les Scruton:

Kjøp Roger Scrutons bok “Konservatismen” fra Document Forlag her!

Kjøp Halvor Foslis nye bok her!