Sakset/Fra hofta

Fra TV-serien om klaner i Berlin. Stilisert, men likevel, ikke helt uten tangering med virkeligheten.

Berlinrapport, 2. pinsedag:

Så har eg opplevd DET også. Lyden av korleis ein kniv borar seg inn i menneskekjøt.
Og sett resultatet av gjerninga.

Sjølvsagt har eg høyrt «lyden» før. Utallege filmar har gjeve døme på dette. Men kor reelle er så desse lydane når du i tillegg – og i sanntid – er vitne til dramaet?

Eit par faguttrykk
– alle tatt frå filmspråket, og ikkje realspråket:
Diegetisk lyd vil seie lyd som høyrer til ein film sitt fiksjonsunivers. Står lydane utanfor dette universet, og kommenterer den, kan ein snakke om ikkje-diegetisk lyd; til dømes ein forteljar (over-voice) som ikkje tar del i filmen sjølv, men som kommenterer den. ELLER som såkalla underlagsmusikk – som karakterane i filmen ikkje høyrer.

Reallyd derimot –
er lyd som naturleg høyrer heime i ein scene eller eit rom. Døme på dette er t.d. lyden av regn mot eit blekktak, ein katt som mjauar, ei dør som slår, eit par som kranglar.

I motsetnad til dette har vi – i filmuniverset – effektlyd. Men dette er ikkje viktig i MI historie.
Ver snille å tilgi meg for denne «vitskaplege» framstillinga, eg er i halvvegs sjokk framleis…

Grufullt
Eg var på veg heim frå ein lang spasertur; det var trykkjande i Berlin i dag – for ikkje å seie lummert – eg venta eit torever, og tenkte eg må kome meg heim for å slå av alt av elektronikk.

I motsetnad til andre dagar, og for å spare nokre minutt, tok eg såleis ein snarveg gjennom Wittstockerstraβe – ein gatestubb på rundt hundre meter, eg elles ikkje har frekventert særleg i.

Klokka var kvart på fire (ettermiddag), eg ser framfor meg eit par karar som ryk saman som var det livet om å gjere, og det synte det seg jo å gjere, at det var nettopp det det var.

Som grodd opp av jorda sjølv, kom 12-14-18 andre springande; tumultane vart villare og villare, lyden av skrik og rop og skjellsord høgre og høgre.

Eg burde vere klok av skade, men det vert eg vel aldri; eg nærma meg difor, i staden for å ta flukta. Dei femti metera fram, vart til ti, og der kom den første kniven fram.
Svusj? Korleis er eigentleg det onomatopoetikonske skriftuttrykket for «kniv i kjøt»? Og lyden av blod som renn frå knivsår?

Tyrkarar og libanesiske kurdarar?
Så vidt eg kjenner dette strøket, er det tyrkarar, og kurdiske libanesarar som har bastion her. I motsetnad, derimot, til knivfolket i Fedrelandet, var dette menn i 30-40-årsalderen. Ikkje at DET gjorde saka betre.

Eg heldt fram mi vandring (meir eller mindre vitlaus), og fram frå ein utgang kom ein fyr med «Don Corleone»-uttrykk. Eg fortalde at det må då vere for varmt for slikt spetakkel (ja, det er utruleg kva ein kan få seg til å seie), men han berre hysja meg ned: «Det går seg til».

Kvalmen breier seg
No har eg vore heime i dryge to timar – nesten tre – og mesteparten av tida har eg vandra kvilelaust fram og tilbake. Kva som hende vidare i Wittstockerstraβe, veit eg ikkje. Har heller ikkje orka sjekke politiloggen hersteds om dei har observert noko.

I gamle dagar, då besten og eg var unge, såg vi amatørboksing på svenske TV2. Det var saker. OL i 1976. Du verda. Hanskane var store, og hovudhjelmane likeeins.

Dette årtusenet har – i sanning – andre ting å by på.

 

Kjøp T-skjorten «for en bilfri & varmere by» her