Sakset/Fra hofta

Sitat frå Hamas sitt charter i islamsk stil: ”Det vil ikkje vare lenge før muslimane som slæst mot jødane,  drep dei!

Dei berre hukar seg bak skap og senger, og vi får høyre ropet: – Å muslim! Her er ein jøde som berre gøymer seg! Kom og drep han!

Les ein gjennom Hamas sitt Charter, slår det ein kva det kriminelle er, skreiv ein kommentator i ”Die Zei for nokre dagar sia. I det verkelege livet, i Hamas sin kvardag går det kriminelle igjen.

Desse rakettbasane som er bygt midt i området, der folk bor tett?

Berre kriminelle kan sette gang krig etter krig frå slike sivile område utan først å ha bygt tilfluktsrom.  Hamas visste vel kva som ville skje? Dei hadde erfaring frå siste rakettkrig og frå konflikt med Israel før det, alltid utan tilfluktsrom, med utskytingsrampar i tett sivil busetnad. Verdspressa kom sjølvsagt. Analytikarane heldt seg unna. Her rapporterte journalistane kva dei såg, og vi såg alle med blødande medynk, mange med stigande raseri mot Israel. Det vart stor propagandsiger for Hamas.

Folk i  Hamas er ikkje dumrianar.  Dei veit at rakettane kan ikkje skade Israel alvorleg, men så pass at Israel vil måtte svare med åtak mot rakettbasane, og at dette ville føre til svære tap av sivile liv i dei tettfolka baseområda. Det kunne blitt endå større sivile tap. Israel varsla ofte før dei sende flya på lufta. Telefonerte til kjente, ba dei kome seg vekk. Hamas ba lenge folk gjere det motsette, strøyme til bombemålet.  Hundrevis av palestinarar kan likevel ha blitt redda. Hamas må ha vore sikre på at dei svære sivile tapa ville trekke til seg verdspressa, som sjølvsagt ville  rapportere det dei såg og det folk fortalde. Slik var det siste krig med Israel, då og med liknande sivile, palestinske tap. Då og med propagandasiger for Hamas. Men også eit stort, fagleg nederlag for norsk og europeisk presse. Få viste sans for Hamas sin overordna strategi, denne gong som sist. Var det kanskje derfor vi i juli 2014 fekk ein ny omgang?

Norske og europeiske media gjekk i Hamas si felle igjen. Mediefolk er ikkje blinde. Kunne  og burde dei ikkje denne gongen la Hamas gå?

Kaldblodig har Hamas gong på gong sett dette fryktelege spelet i gang.  På langt sikt, vonar dei kanskje, kan hyppige rakettåtak med tilsvarande israelske bombereaksjon skape så mange bølgjer i verdsopinionen, at noko i den mentale festninga Israel kan ta til å rivne?  Det gjekk slik med JERIKOS murar, fjernt bak i jødisk historie. Men det var det ikkje Allah som sto bak.

Hamas har styrt hardhendt på Gazastripa. Vi får vite lite om dette i media. Regimet har vore og er autorativt og blodig. Det tyske bladet, ”Die Zeit”, gir eit eksempel: I eit av forsøka på få i stand ei våpenkvile sist i juli, var Israel villeg, men Hamas i mot. Då skjedde det, uventa  at ei gruppe palestinarar i Gaza demonstrerte for fred, og  bad  Hamas gå med på våpenkvile. Dei vart arresterte og stilte opp på line. Kva skjedde med dei, dei tapraste unge i Gaza?

Mykje begeistring og angst har rådd under denne krigen i Gaza, angst for Hamas, angst for  Israelske bomber. Angst for å få den lagnad å døy for Hamas sine kuler.

Les også

-
-
-
-
-

Les også