Gjesteskribent

Det er som det hende for ein time sidan. Den skrekkelege helga då Noreg vart valdteke av terror. Hendinga kjem til å fylgja oss for alltid.

Telefonen ringde, det var ein journalist. Han spurde kven eg trudde hadde gjort dette. Eg svara at alt peikar på terror frå Al-Qaida, og at vi har venta lenge på dette.

Så ringde Sajer. Han er ein røynd militær-utdanna og tidlegare PLO-general med doktorgrad. Han fortalde at ei bombe eksploderte då han og dei to små jentene hans var på balkongen.

«Kven trur du står bak dette? Al-Qaida?», spurde eg.

«Dette er ei lydbombe. Lyden får meg til å tenkja at det ikkje er TNT-smellen som Al-Qaida brukar for å øydeleggja og skada. Lyden gjev signal om at det er ei bombe som er laga av kunstgjødsel. Det gjev ein svært kraftig smell. Ekkoet skremmer, ristar bygningar og knuser vindaugo, men effekten er ikkje like øydeleggjande som TNT. Lydbombe vert kalla for lokalbombe som ikkje øydelegg sement og bygningar.»

«Om det ikkje er Al-Qaida, kven andre kan det vera?» «Muslimske gutar som har vorte ekstreme. Og i Noreg er tryggjingstiltaka fråverande. Dette kan oppmoda nokre ekstremistar til å prøva seg og setja i gang terror slik vi kjenner det frå London», sa han.

Då hugsa eg Sonas ord om han som skreik: «Snart ser de resultatet av krenkjing av islam.»

Eg tenkte at vi òg har skumle lommer i miljøet vårt. Kvifor har eg ikkje fortalt politiet om det? Etterpåklokskap? Men kanskje politiet har kontroll over miljøet? Men likevel kan ikkje politiet vita alt. Eg mintest ein samtale mellom tre unge menn, ein marokkanar eller tunisiar, ein somaliar og ein palestinar eller libanesisk pale-stinar. Dialekten avslører tilhøyrsla. Det var på Western Union i galleriet. Eg heldt på å senda ?pengar til familien derifrå, og dei var der og venta på tur. Samtalen dreia seg om ein islam som må hemna seg på Vesten, og den moralske oppløysinga folk lever i. Då snakka dei om at dei er feige, og at dei bør syna Vesten kor sterk islam er.

Eg fekk dårleg samvit for at eg ikkje ringde til politiet med ein gong. Kva skjer no om eg ?ser på TV at det var ein av dei som var innblanda i denne terroren? Eg prøvde å skuva vekk tankane.

Vi kjem til Oslo. Vi dreg til Namaa Al Ward, ein kjend skodespelar, for å drikka kaffi. Ho har TV-en på og er sjokkert.

«Eg er pasifist. Å ta eit liv er uakseptabelt i det heile og kan aldri legitimerast», seier ho medan ho høyrer om dramaet på Utøya.

«Det er rein avretting av ungdomane der. Men kvar er politiet?» seier ho og slår i bordet som uttrykk for misnøye. Då høyrer vi at Lars Gule snakkar om at dette kan vera islamistisk terror. Snart ser vi andre ekspertar som analyserer at denne terroren er venta. Noreg engasjerte seg i bombinga av Libya og har soldatar i Afghanistan, og vi må betala prisen for dette engasjementet.

Najah er palestinar og hadde kome frå sentrum like etter eksplosjonen. Han er gjest hjå Namaa Al Ward. Han jobbar i sentrum.

«Korleis opplever du dette, Najah? Det verkar som om det ikkje gjeld deg.»

«Då det small, verka det som eit F16-fly som bomba Gaza. Det var berre éi bombe. Eg vart van med bomber i Gaza. Men eg vart redd. Sikkert islamistiske terroristar. Eg vil ikkje oppleva reaksjonar frå folk. Eg drog heim. Men dette er fyrste gong i dei tre åra i Noreg eg ser frykt i andleta til nordmenn.»

Eg nikka og peika med augo mot jentene, for frykta var så tydeleg i andleta til Nawara, Sona og Nama.

Han sa: «Eg likar dette folket. Dei fortener ikkje dette. Dei er fredelege.»

Ei kvinne ringde meg; ho og mannen er religiøse. Ho har eit godt hjarta, men tek opp att det ho høyrer:

«Korleis går det? Er du i sentrum?»

«Nei. Det går bra med meg. Ikkje skadd», svarar eg.

«Dei kan smaka det vårt folk opplever dagleg i Palestina, Libya, Afghanistan og Irak!»

«Nordmenn er vårt folk no. Dei er nærmare oss enn afghanarar og irakarar no! Du kan dra til folket ditt, då. Du bur her og jobbar her, og du kjenner samtidig skadefryd for nordmennene?» Ho la på røyret medan eg snakka.

Eg føreslo for Sona å dra til byen og oppleva stemninga. Eg ville sjå øydeleggjingane. Eg drog mot sentrum frå Grønland. På vegen såg eg ein ven av meg: «Tor, kva skjer?»

«Sjokk, Walid. Politiet har stengt sentrum.»

Eg snudde. På vegen tilbake såg eg to gamle kvinner. Eg spurde dei kva som skjedde. Dei svara: «Terror. Alle veit kven som er ansvarleg.»

Stemninga var ikkje lett. Ingen kunne gissa det som kom til å skje. Sona ringde: «Eg dreg heim. Eg trur vi vert slakta alle saman i morgon!» «Kvifor?» «Eg såg ei dame på trikken. Ho banka på vindauga og gret medan ho sa: ‘Ut av landet mitt! Eg vil ikkje ha dykk her.’ Ein somaliar vart banka av eit par nordmenn. Ein pakistanar utveksla eit par ord med ein nordmann. Nordmannen dytta han vekk. Pakistanaren sprang, synleg skrekkslegen og raud i andletet.»

Eg ringde til Hakima. Ho er muslimsk politikar og opphavleg frå Marokko. Ho hadde det bra. «Eg såg røyken frå smellet stiga. Det er bin Ladens folk som gjer slikt.»

«Har du merka reaksjonane til nordmennene?» Sona fortel med snev av frykt at det verste ikkje har kome. «Eg trur ikkje det. Eg snakka med mange. Ingen har reagert negativt. Dei sa det var Al-Qaidas hemn. Men dei snakka ikkje om muslimane. Men du finn sikkert idiotar blant dei òg.»

Om kvelden såg eg statsministeren i det fyrste NRK-intervjuet. For fyrste gong såg eg augo hans utvida som om han stirde i det ukjende for å finna svar. Eg kunne sjå at han hadde det vondt i heile kroppen, gret, men ikkje augo hans. Eg såg heile Noreg i han. Eg kjende med eitt at han var ein av familiemedlemene mine i ein slik vanskeleg situasjon. Eg gret som eit barn. Men han var kontrollert. Han synte styrke og ansvar. Han var ein stor mann i den augneblinken Noreg vil hugsa i generasjonar.

Som resten av befolkninga greidde eg ikkje å sova. TV-en var på. Eg las på nettet. Så kjem meldinga om at det ikkje var islamistisk terror. Det var ein blond mann som stod bak. Heldigvis tok eg altså feil. Ingen kan no skulda oss muslimar for galskapen. Men ein nordmann? Kanskje det finst blonde militante muslimar frå Europa?

Eg får e-brev frå mange muslimske innvandrarar: «Det var altså ikke en muslim som gjorde det. Vi ble servert fordommer av en hel nasjon mot oss! Norges eksperter, folk og media pekte kun på oss.»

Eg og mange med meg tok feil ut frå logisk tenkjing og kjennskapen til hovudfienden som har truga Noreg mange gonger. Breivik dukka opp som troll i skogen, utan skikkeleg varsel. Eg har lese mange galne rasistar og muslimhatarar på nettet, men eg trudde at demokratiet var rotfest i den norske folkesjela.

At det ikkje var islamistisk terror denne gong–en, tyder ikkje at ytterleggåande militante islamistar ikkje kan gjera det i framtida. Tvert imot, dei vil sjå kor lett det er å såra eit ope samfunn i eit land utan skikkelege tryggjingstiltak. Det er ei ny leiing i Al-Qaida, og dei vil markera seg med å fullføra trugsmåla mot Vesten, og kanskje Noreg.

Dagen etter prøvde eg å sjå nærmare på øydeleggjingane. Det var ikkje mogeleg. Politiet stengde alt. Eg drog til treningssenteret på Tøyen. Der var det òg snakk om hendinga: pakistanarar, afghanarar, arabarar og tyrkarar. Vi samla oss der. Vi snakka om hendinga. Breivik er ein massemordar. Men han er ingen tradisjonell rasist som hatar muslimane. Hadde han vore muslimhatar, ville han ha kasta bomba på ein moské eller skote muslimar på gata på Grønland, for hat gjer at kjenslene tek over. Men Breivik var styrd av langsiktig planleggjing: Han kjempar mot den rådande politikken og multikulturalisme. Han er styrd av ein ideologi, ikke kjensler.

Pervis tek ein røyk, dreg djupt inn og seier: «Dette vil ikkje endra noko i Noreg. Politikarane har sagt det rett ut at dei ikkje vert styrde av terror.» Meiningane våre sprikjer. Alle vil snakka.

Eg seier: «Ja, utan tvil. Men dette vil prega media og debatten i lang tid.»

Media har alt køyrt ein indirekte kampanje mot meiningsmotstandarane. Document.no har publisert ein del av innlegga til massemordaren. Og han hadde vore medlem av Frp og av Frimurarlosjen. Ayan Hirshi Ali var ein av heltane hans. Han var kritikar av multikulturalisme etc.

Men det har ingen ting å seia. Bjørnstjerne Bjørnson vart sitert av nasjonalistar. Øverland vart sitert av satanistar. Breivik er òg kristen. Skal vi klandra kristendomen for massemord? Skal vi ta avstand frå kristendomen? I tillegg er vi i dag samla, ikkje mot skriveria hans, men bestialiteten og valden. I eit demokrati gjeld ytringsfridomen for alle. For islamkritiske røyster og motstandarar av multikulturalisme.

Men ekstremismen må motarbeidast. Slik ekstremisme kan nedkjempast med integrering som gjev folk von om at ei fleirkulturell framtid vert tryggare. Eg kjempar for dette fleirkulturelle samfunnet – men eg vil halda fram med å kritisera både det og islamsk kulturs uheldige sider for å utvikla samfunnet i harmoni med demokratiet.

«Pervis, eg trur livet kjem til å verta vanskelegare framover. Dette vil inspirera mange som ser på Breivik som ein helt.»

Eg syner han nokre sitat eg har fått tilsendt som står på nettet: «Dette er bare begynnelsen! Vi er tøffere, farligere og dødeligere enn noen muslim. Vent, så skal dere hva som skjer neste gang! Å ja da, jeg snakker over meg? Jeg kommer til å bli arrestert? Javel, da må dem finne meg først!»

«Jeg stiller meg som den første til å støtte deg (ABB). Jeg driter i om noen sosialister og islam-tilhengere har blitt drept.»

Pervis og dei fem andre ser på meg og seier: «Nordmenn er tøffare enn vi. Éin nordmann svarar til femti tusen pakistanarar.»

Ein palestinar sa: «Du har rett, Pervis. Eg tenkte på sjølvmordsbombarane våre som sprengjer seg, men dei drep ein politimann, og tre vert såra. Denne mannen makta åleine å skaka heile landet før han drog til Utøya og drap med kaldt blod.»

Shoukat sa: «Islamiseringa provoserer ikkje berre denne galne mannen, ho provoserer meg òg.»

Eg sa: «Vona er at vi lukkast med integreringa i det norske samfunnet. At nordmenn ser på oss som ein styrke til landet og ikkje som eit trugsmål.»

Eg reiste meg og heldt fram med treninga for å få ut frustrasjonen og sorga.

Walid al-Kubaisi

Publisert i Dag og Tid, 29.07.11:

http://dagogtid.no/nyhet.cfm?nyhetid=2072

Walid al-Kubaisi er redaktør av opplystemuslimer.no