Gjesteskribent

I julefeberen kjøpte eg boka «Islam for begynnere». Endeleg, tenkte eg, skal eg få ei grei og objektiv innføring i fredens religion. Og jammen vart det fred! Subjektiv fred – der forfattar Ziauddin Sardar gjer sitt beste for å viska ut blodspora, utpensla dei europeiske, bestialske krosstoga, og gjera muslimens og islams rolle som offer tydeleg. Men han er ikkje einsidig ukritisk til ulike aktørar i den islamske verda.

Ver vennleg å ha litterær motgift parat dersom du les «Islam for begynnere»!

Eg har vore gjennom Koranen. Difor er Sardars påstandar ubegripelege: «… språkets rikdom og skjønnhet … utgjør én sublim tekst … ikke én eneste prikk i teksten kan endres, for selv den minste forandring bringer simpelthen hele teksten ut av synkronisering … utenfor menneskelig rekkevidde å produsere ett eneste vers av samme litterære betydning som versene i Koranen.»

Sardar seier vidare at ei omsetjing kan aldri bli Koranen – «… menn og kvinner blir rørte til tårer berre ved lyden av denne unike symfonien.» Omsetjingar blir ofte brukte til å undergrava eller forfalska bodskapen i boka.

I boka «Hvorfor jeg ikke er muslim» siterer Ibn Warraq islamforskaren Theodor Nolde:

«Som helhet er Koranen slett ikke noe førsteklasses verk estetisk sett … det er en god del overflødig prat, og vi finner ikke noen jevn framdrift i fortellingene … syntaksen er svært klossete.»

I same boka seier Ali Dashti at Koranen har meir enn hundre avvik frå det arabiske språkes normale reglar og struktur.

Islam har ei rekkje klart definerte område, som til dømes jihad og sharia. I «Islam for begynnere» vert jihad definert som ein defensiv krig som må førast i samsvar med strenge islamske reglar. Sharia er eit sett med reguleringar, prinsipp og verdiar som «føreset full fridom for menneske, både til å handla i pakt med sharia og fridom til ikkje å gjera det.»

Lysten til å sitera store delar av «Islam for begynnere» er overmåte stor – til dømes «Det skal ikkje vera nokon tvang i trusspørsmål.» Kvifor då denne ubendige trongen til å ta livet av fråfalne muslimar? Kvifor då denne trongen i islamske nasjonar til å hundsa og drepa dei som vedkjenner seg andre religionar?

Som god muslim snakkar ikkje Sardar om islamsk imperialisme. Han snakkar om ekspansjon. Under erobringane til islam «vart dei muslimske hærane alle stader ønskte velkomne som frigjerarar, og dei overvunne vart handsama med full respekt, mildt og godt.» Blod? Kva er det?

Her er det på sin plass med nokre dosar motgift av den rasande journalisten Oriana Fallaci; sterkt tilrådd for dei som ikkje alt har bøkene hennar i hylla.

Eg har ikkje grunnlag for å seia noko om den kunstnariske og vitskaplege gullalderen til islam, men eg merkjer meg at Koranen tidleg la grunnlaget for ein rasjonell filosofi som beviste eksistensen av ein ikkje-lekamleg gud. Eg stussar også på uttrykket «islamske oppfinningar». Finst det, på den andre sida, kristne oppfinningar?

Eg tolkar boka slik at det var lærde muslimar som sjølve sette bremsene på og forårsaka den islamske kulturens retardering. Indre feidar med tap av liv er heller ikkje uvanleg i fredens religion. Islamsk kultur og muslimsk kunnskap vart også motarbeidd utanfrå, med overlegg. Blant anna er Bagdads fall og tapet av Spania nokre av grunnane til muslimanes undergang. 1492 var slutten på eit «800 års strålande og i sanning opplyst muslimsk styre i Spania.»

I motsetnad til islams ekspansjon, koloniserte dei europeiske maktene den muslimske verda og plyndra dei muslimske samfunna for alt dei hadde. (Mine uthevingar.) Muslimske land vart tømde for alle rikdomskjelder. I samband med avvisinga og fornedringa av islam og profeten kjem også det populære ordet ’ærekrenking’ inn.

Sardar vedgår at forsøk på reformer i islam er motarbeidde av muslimar. «Både Jamaat-e-Islami og Muslimbrørne er blitt intellektuelt sterile etter at grunnleggjarane og rådgjevarane deira døydde.» Forfattaren avviser fundamentalistane som uislamske, men dei har svært gode grunnar til å vera aggresive og antivestlege. Og ikkje berre antivestlege; dei har også ein misjon i muslimske land som er vanstyrde og driv undertrykking i islams namn.

Sardar hevdar at tradisjonell muslimsk tenking har vore svært uvenleg og undertrykkande mot kvinner. Mellom anna er påbodet om full tildekking av kvinner ein perversjon av Koranens råd – eit råd som har enda i instrumentell undertrykking. Juridiske kunstgrep har skapt ein gjennomført kvinnehatkultur i islam.

Reine ord for pengane!

Ei anna sjølvinnsikt, sitert frå den algirske sosialfilosofen Malek Bennabi, er teorien om at «sjukdomen til den muslimske verda er ein sjukdom som eigentleg ikkje spring ut frå det faktum at denne verda har vore kolonisert, men frå ein tilstand før dette som gjorde ho mogen for kolonisering.»

«Islam for begynnere» er sprengfull av påstandar som burde vore nærare drøfta av personar som har meir greie på islam enn eg har. Det er trass alt ei bok som finst i handelen, og som lett kan villeia folk som brukar boka som kjelde for sin første, og kanskje einaste, kunnskap om fredens religion.

Les også

-
-
-
-
-