Kommentar

Har pressa og mediekanalane lært noko frå dei forferdelege hendingane i Frankrike sist veke? Det ser ikkje slik ut.

Redaktørane og kommentatorane har det på nytt veldig travelt med å ikkje «krenke». Om det så er terroristar og Syria-turistar som har vore i sving, må ein for all del ikkje leggje noko skuld på islam og muslimar. Det er blasfemi.

Nei, det er «banditter uten religion» og «elementer som voldtar religionen».

Er det så enkelt?

Me ser korleis kommentatorar analyserer situasjonen side opp og side ned, utan å nemne orda koran, islam, islamisme, jihad eller jihadisme.

Folk må forstå, får me høyre, at det er ikkje anna enn ekstremisme som har vore på ferde. Altså nøytral terrorisme, fristilt frå religion, ideologi og makt.

Opptil fleire skribentar hevdar: Den ideologiske striden som no går føre seg, er ikkje mellom islamistar og Vesten, men «en kamp mellom demokrater og terrorister».

Me høyrer den same repetisjonen for kvar massakre som blir gjennomført eller avverga: Det er ingen samanheng mellom islam og valdsbruk. Dette blir stadig hevda, uansett kva som er fakta på bakken og uansett om terroristane sjølve ropar Allahu akbar og jublar.

IS har millionar av sympatisørar i Europa. Nær førti prosent av muslimske studentar i Storbritannia vil heller ha innføring av sharia-lover enn å halde fram med parlamentarisk demokrati.

Europa opplever snart eit minoritetstyranni. Det hjelper lite kva det fredsame fleirtalet av muslimar meiner, så lenge ein liten prosent hardsette islamistar kan destabilisere eit samfunn. 50. 000 inspirerte sjeler kan snu Frankrike opp ned. For ikkje å seia 500. 000.

Når ein får med seg all dødbringande terror rundtom – frå den afrikanske atlanterhavskysten via Midtausten til Sentral-Asia – i regi av statar, klanar, stammer, sekter, grupper, celler og einstøingar, har langt over 90 prosent eit felles inspirasjonsgrunnlag: islam.

Berre sidan 2001 er det i verda registrert meir enn 24. 800 islamistiske terroråtak med dødeleg utgang. Det er tale om fleire hundre tusen menneskeliv.

Straks vil apologetane koma på banen: Her i Europa er dei fleste terroraksjonar høgreorienterte, jamfør dei årlege rapportane frå EU. Ja, kanskje, dersom separatistar og nasjonalistar automatisk blir klassifisert som «høgre.»

Men det er likevel ein avgjerande skilnad på europeisk og afro-asiatisk terror: Pengeutpressing og ruteknusing på Corsica, eller sprenging av ei låvebru og ein utedo i Nord-Spania, kan snautt stillast i same kategori som bortføring av skuleklassar, sjølvmordsbombing, avrettingar og massedrap.

Kunne ikkje den modige norske pressa, skribentorganisasjonane (og Den norske kyrkja) stå opp og seia: «Nok er nok! På tide å setja i gang eit internasjonalt arbeid for å reformere eit doktrinært islam, still klokka fram fem hundre år, og la også den religionen få oppleva ei opplysningstid! Og samtidig: Hjelp unge muslimske kvinner som vil ut av sine edderkoppnett!»

Sjå på Japan, Kina og India: dei har alle valt å slutte seg til den moderne verda; kan ikkje reaksjonære muslimske statar gjera det same? Kan ikkje FN og EU ta til å stille krav?

Det er umogleg at religiøse fanatikarar skal setja grensene for ytringsfridom.

Held det fram som no, går det galne vegen, også her i nord: open og gøymd masseinnvandring, tyngdepress mot ytringsfridomen og demokratiet, aukande sjølvsensur, og stadig sutring om «krenking» som igjen vil føre til nye åtak på redaksjonar, institusjonar og frie sjeler.

Frykt er ein smittsam sjukdom. Dei som vågar å kritisere menneskefiendtlege sider ved islam, som Hege Storhaug, Hans Rustad, Vebjørn Selbekk og Finn Jarle Sæle, har stått mest åleine i striden i ti år. Trass i Charlie Hebdo er det svært mange redaktørar og journalistar som framleis vil køyre opportunistisk slalåm, ved både å avstand frå terror og samtidig ta avstand frå karikaturar og religionskritikk. Det går ikkje. Difor følgjande rim om jaget etter konsensus:

 

 

Karriere og komfort

i det norske kommentariatet;

er skravlarane snart klare

for det nye kalifatet?

 

Hallgrim Berg,

kulturist og forfattar