Gjesteskribent

Foto: FrPMedia/Wikimedia Commons.

 

Det er ikkje morosamt å sjå korleis Støre og Grande og journalistar vrir seg for å finne på argument som kan halde Carl I. Hagen borte frå Nobel-komiteen. Eigentleg er det uhøyrt og udemokratisk å ville instruere eit anna parti om kven dei skal la seg representere med; omtrent som at «Ja, Høgre skal få lov til å halde landsmøte, men det er vi i Ap og Venstre som skal avgjera kven partiet skal ha som statsministerkandidat!»

Nobel-komiteen skal representere ei ideologisk breidde i den norske nasjonen; det gir større tyngde og samhald om den prisen som skal delast ut. Mange saknar ei fast hand i komiteen; då ville ein kanskje ha unngått den flausen det var å gå inn for fredsprisen til ein Obama, nesten før han hadde flytta inn på kontoret. Eller den openberre forsømminga det var at president Reagan ikkje fekk prisen – etter å ha fått ned Berlinmuren og frigjort heile Aust-Europa frå diktatur og tyranni, og det utan å ha løyst eit børseskot.

I Dagsnytt 18 i går kom også «argumentet» om at Hagen ikkje har greie på utanrikspolitikk (!!!), så han kan ikkje brukast. Omtrent som dei andre i komiteen har spesielle eigenskapar på området?

Og reint tøv var det frå Geir Lundestad å hevde at med Hagen i komiteen ville prisens internasjonale omdøme bli redusert.

For min eigen del har eg aldri røysta på Carl I. Hagen, men vil som historikar og tidlegare folkevald sannkjenne at han i lange tider har vore ein av dei aller fremste politikarane i landet, som under konstant kritikk og i sur motvind har bygt opp eit stort parti (og i tillegg har fått rett i ei lang rekke spørsmål). Det krev kunnskapar og dømekraft i seg sjølv.

Det er rett og slett SMÅLEG og PINLEG av Støre og Grande å ikkje ville vise menneskeleg respekt og demokratisk sinnelag i denne saka.

 

Teksten er opprinnelig postet til forfatterens Facebook-vegg, og er gjengitt med vennlig tillatelse.

Kjøp Jean Raspails «De helliges leir» fra Document Forlag her!