Økonomiske tap er ikkje det største problemet med massiv innvandring frå muslimske land. Men til skilnad frå problem knytt til islam, sharia, kvinnesyn og kultur generelt, let finansielle tap seg talfeste. Dei vert med dét meir objektive og mindre gjenstand for skjønn. Når ein ser på dei vidt forskjellige kostnadsoverslaga for asylinnvandringa i år, kan ein likevel lure på om dette stemmer. Stipulerte utgifter spriker frå to-tre til fleire hundre milliardar. Men mykje av skilnaden skriv seg frå kva kostnader ein tek med og kor mange år framover ein reknar. Somme ser berre på direkte statlege utgifter i neste års budsjett, medan andre tek med auka utgifter til infrastruktur, og tapte inntekter pga lågare produksjon og mindre skatteinngang, i meir enn ein generasjon framover.

Eg vil ta utgangspunkt i pressemeldinga statsministerens kontor sende ut 13. oktober, men og vise til artikkelen min «Innvandring og økonomi» på Verdidebatt frå 2013, der eg gjekk gjennom tidlegare offentlege utgreiingar om dette temaet.

Solberg viste til at UDI anslår at det til Norge kan komme 23 000 asylsøkere i år og 33 000 i 2016. Det er en særskilt sterk økning i søkere fra Syria og i enslige mindreårige fra Afghanistan. Dersom 40 – 50.000 asylsøkere får opphold, vil utgiftene de neste fem årene kunne bli mellom 40 og 50 milliarder kroner. Med en stor andel enslige mindreårige vil tallet bli høyere. De langsiktige samfunnsøkonomiske kostnadene avhenger særlig av arbeidsdeltakelsen.

Stemmer overslaget til UDI, vil summen av asylsøkjarar for 2015 og 2016 bli 56 000 i staden for mellom 40-50 000, og kostnadene for første fem åra blir då 56 milliardar, dvs 11,2 milliardar per år og 200 000 kroner per asylsøkjar i året. Til samanlikning har Finansavisen rekna på kva Victor Normans forslag om å busetje 100 000 flyktningar vil koste, og kome til 420 milliardar. Utgangspunktet deira er SSB-rapporten «Makroøkonomi og offentlige finanser i ulike scenarioer for innvandring» frå 2012. I tabell 4.4.4 på side 67 i rapporten står den årlege verknaden på offentlege finansar, frå 2015 til 2100, per ekstra innvandrar frå eit ikkje-vestleg land i 2015:

ANNONSE

Tabell 4.4.4. Virkninger på offentlige finanser per ekstra innvandrer i 2015 som følge av 5000 ekstra innvandrere fra R3 (lavinntektsland) i kun 2015. 1000 2006-lønnskroner

Primært budsjettoverskudd:

2015 2020 2030 2050 2070 2100
-212 -94 -68 -19 -12 -30

Finansavisen har summert tala og kome til 4,2 millionar per innvandrar for desse 85 åra og følgjeleg 420 milliardar for 100 000 innvandrarar og deira etterkomarar fram til år 2100. Berre offentlege utgifter i seks spesifiserte år er oppgitt, og det er ikkje klart korleis ein skal interpolere for åra i mellom. Brukar ein tala for eitt år for alle mellomliggande år til neste endring, får ein 4,1 millionar, eit tal som tidlegare har vore nemnt for ikkje-vestlege innvandrarar i snitt. Frisch-senteret har dokumentert store skilnader i sysselsetjing, der folk frå muslimske land grovt sett kjem dårlegast ut. Statistikk frå UDI viser at av dei 5.473 asylsøkjarane som har kome siste tre vekene, er 80% nettopp frå tre muslimske land; 47% frå Syria, 17% frå Irak og 16% frå Afghanistan. Frå 2006, brukt i tabellen ovanfor, til utgangen av 2014 gjekk konsumprisindeksen opp 17,2%. 4,1 millionar 2006-kroner er derfor 4,8 millionar etter dagens pengeverdi. SSB har som føresetnad at etterkomarane vil ta del i yrkeslivet i same grad som resten av befolkninga, noko som ikkje heilt held stikk. Også andre premissar for SSB sine berekningar kan synest tvilsame i dag, både årleg produktivitetsvekst på 2,0% i privat sektor, ein gjennomsnittleg auke på 2% i olje- og gassprisen per år og ei bruttoavkastning for Statens pensjonsfond Utland på 5,5% pro anno.

Skal ein kalkulere kostnadene ved framtidig innvandring, må ein ta utgangspunkt i ein realistisk anslag for innvandringa. UDI sin prognose på 23 000 asylsøkjarar i år kan vere sett litt for lavt. Til utgangen av september har det kome 13 250 og fram til 18. oktober ytterlegare 2 800, til saman vel 16 000. I oktober har det kome nær 2 000 per veke. Viss like mange søkjer om asyl dei ti siste vekene av året, kan vi ende på 36 000, men det er usannsynleg. For 2016 har UDI som tidlegare nemnt rekna med 33 000, dvs 635 per veke, som er mindre enn tredjeparten av det vi ser no.

Meir avgjerande for samla innvandring er kor mange som deretter vil kome ved familieinnvandring. Då innvandringsstoppen vart sett i verk 1. februar 1975, var det 2 500 pakistanarar i landet. Første ti åra etterpå kom 3 700 på familieinnvandring, i neste tiåret 5 500 og i det tredje tiåret, 1995-2004, 5 300. Familieinnvandringa første tretti åra etter «innvandringsstoppen» var såleis nesten seks gonger større enn arbeidsinnvandringa før 1975. Slik heldt det fram også i fjerde tiåret, med 6 000 innvandrarar frå Pakistan. På berre éin generasjon kan også asylinnvandrarar lett sjudoble seg. Basert på UDI sin nøkterne spådom om til saman 56 000 asylsøkjarar for 2015 og 2016, kan asylinnvandringa i berre desse to åra difor gje opphav til ei totalinnvandring på nesten 400 000 i løpet av ein generasjon, gitt noverande reglar for familieinnvandring. Fire hundre tusen er 7,7% av dagens folketal. Og då er ikkje ein einaste etterkomar teken med!

I boka «Gode formål – gale følger?» (Cappelen 2003) hadde professor emeritus i sosialøkonomi ved UiO, Tore Thonstad, ein artikkel med tittelen «Oversette sider ved arbeidskraftimport». Der skriv han at realkapitalen i eit land, dvs bustader, næringsliv og offentleg infrastruktur (barnehagar, skular, sjukehus, fengsel, kommunikasjonar mm) må aukast med 4% av BNP for kvar prosent befolkninga aukar. Ein 7,7 prosent auke i folketalet vil difor krevje investeringar i infrastruktur på 3 250 milliardar (BNP i 2015)x 4% x 7,7= 1001 milliardar før 2050. Viss asylinnvandringa held fram i same tempo også etter 2016, utan at reglane for familieinnvandring vert forandra, kan årlege kostnader til infrastruktur etterkvart kome opp i halvparten av denne billionen, dvs 500 milliardar kroner. Samanlikna med slike astronomiske tal blir sjølv dei direkte offentlege utgiftene ved innvandring, ein kvart million for kvar innvandrar første åra, for småpengar å rekne, «berre» 50 milliardar, sjølv om innvandringa skulle auke til 200 000 i året.

Eit slikt reknestykke er sjølvsagt ikkje realistisk, men det viser iallfall at noverande reglar for asyl- og familieinnvandring på ingen måte er berekraftige, når dei kan gje slike ekstreme utslag. Professor i statsvitskap, Janne Haaland Matlary, sa det slik i DN 30. august:

Det er ethvert lands plikt overfor egne borgere å ha kontroll på eget territorium; dette er kjernen av suvereniteten. Det er farlig og derfor umoralsk å mangle slik kontroll. Sikkerhetshensyn i disse terrortider krever mye mer kontroll enn før. Dette er et moralsk ansvar for en stat, for statens fremste oppgave er å sikre sine borgere. Dette moralske imperativet er fraværende i norsk debatt. Det er også statens første plikt å sørge for egne borgeres velferd og interesser; ikke resten av verdens… Migrantstrømmen til Europa kan aldri absorberes her, og de som forlater eget land bare fordi det er økonomisk mye bedre her, unndrar seg sin moralske plikt til å bygge eget land. Kun den som er i livsfare er flyktning. Migranter må derfor sendes tilbake til sine egne land, med humanitær assistanse og reisehjelp, og stater som er i stand til det, må hjelpe med utvikling og investeringer. Dette er essensen av bistandspolitikk.

ANNONSE
Liker du det du leser? Vipps noen kroner til Document på 13629