Gjesteskribent

Av Ragnar Ulstein

”Bare et fåtall er radikale islamister”, skreiv for ei tid sidan filosofen Helge Svare mellom anna i ein kronikk i Aftenposten. Filosofen nemner det som eit argument for at dette fåtalet blant muslimane i Europa ikkje kan truge vår kultur og vårt demokrati.

Vi har bak oss eit hundreår der eit lite fåtal skapte mektige, blodige revolusjonar. Masserørslene som forandra si samtid, var i førstninga ein svært liten flokk, med ein eller fleire spesielt utrusta menn i sentrum.

Lenin og Stalin, Hitler og Mao hadde dette til felles. Det starta for kvar av dei som små bekkar og enda som floder. Massene dei drog meg seg – somme oppglødde, andre i angst – levde i ei tid med materiell naud Dei vart rivne med og trudde meir eller mindre på sine karismatiske leiarar, som ropte død over verda dei ville vinne. Det er gitt ut bindsterke verk om dei tre mennene som med kvar sin vesle skare skapte ein verdsflaum, etter kvart raud som blod:

Dette fåtalet islamistar som filosofen viser til, er som pionerane rundt Hitler, Stalin og Mao. Oftast også omtalt som ”radikale” muslimar. Få veit kor mange dei er, truleg heller ikkje PST. Men vi har grunn til å tru at der er skjulte, militante islamistgrupper i Noreg, som i alle andre europeiske demokrati. Dei er så pass frykta her og i alle andre vestlege land at eit veldig og kostbart forsvar i mot dei er bygt opp på flyplassar verda over.

Hundretusentals vakter er sett inn for hindre at terroristar kjem seg om bord. Borgarar i alle demokratiske land betaler for denne hæren av politivakter over statsbudsjetta. Ein kan sjå på dette som ein viktig del av forsvaret av demokratiske land. Islamistgruppene står som dei fleste veit for ein totalitær religiøst/politisk ideologi, som dei deler med over ein milliard menneske. Fleirtalet av desse er fredelege, som vi, men dei er bundne av ei lære som av karakter er totalitær.

Fleirtalet av russarar, tyskarar og kinesarar var fredelege før revolusjon og diktatur gjorde millionar av dei til drapsmenn.

Om 50 år vil det i følgje Statistisk Sentralbyrå bu over ein million muslimar i Noreg og kanskje 100 millionar i heile Europa. Mangt kan skje i mellomtida. Vi veit ikkje om islam vil gjennomgå ein reformasjon, bort frå vald. Men drapsforsøket på forlagssjef William Nygaard for fleire år sia, karikatur-saka for to år sia, og drapsforsøket nyleg på den eine av teiknarane, viser at politisk vald og terror er kome til Noreg med flyttegodset til få – eller mange innvandrarar. For første gang i nyare norsk historie går menneske i blant oss med væpna politivakt for sine meiningars skuld! Mellomalderen er komen oss nær. Mange tvilar på om det er mogeleg å bli kvitt dette som vi har late kome til Noreg; bruk av trugsmål, vald og drap som politisk reiskap. Koranen kan ikkje endrast, heiter det. Men tolkingane av den må endrast!

Skjer ikkje det, er utsiktene framover dårlege. Spørsmålet er om ein islamsk reformasjon vil opne seg for Vestens største gåver til verda: Demokratiet, politisk og religiøs fridom bygt på det ukrenkelege menneske!

Det avgjerande her blir om vestlege land sjølve tek med seg inn i framtida sin eineståande kristne og humanistiske arv. Der er nok av teikn på at mange er villeg til å kaste den av.

Skulle det lukkast, litt etter litt, ville det bli ein ledig plass i Noreg, eit åndeleg vakuum, der rikdommen ennå kan vere stor, men åndeleg armod større. Islamistane i dei sovande celler i Noreg og elles i Europa meiner å sjå for seg eit tomrom i Vesten alt nå.

Men dei ser ikkje sitt eige skræmande tomrom – mangelen på forstand og vyrdnad for det ukrenkelege mennesket. Dette tomromet trugar dei meir enn oss. Vårt beste forsvar mot islamismen er å la seg fylle på nytt og på nytt av dei verdiane som Noreg fekk tilbake ved frigjeringa 1945.

Ragnar Ulstein