Kommentar

Aviser og bøker har vore fritekne for moms heilt frå meirverdiavgifta vart innført i 1969. Like lenge har ei rekkje aviser fått direkte pressestøtte til sjølve produksjonen. Momsfritaket tel mest for avisene med store opplag, medan dei årlege tilskota er heilt avgjerande for meiningsberande riksaviser som Vårt Land, Dagsavisen, Nationen og Klassekampen. Føremålet for statleg pressestøtte er å sikre at befolkninga kan få vite om viktige hendingar og ulike synspunkt i samfunnet. Berre då kan vi få eit opplyst folkestyre.

Samanlikna med mange andre land har vi både ytrings- og pressefridom i Noreg. Men einkvar kultur har sine tabu og herskande ideologiar, som skaper skylappar og blinde punkt. Det gjeld også i eit liberalt og individualistisk samfunn som vårt. Nettopp på grunn av individualismen står vi i fare for ikkje å sjå skogen for berre tre. Ønska og behova til einskildindivid, sama kvar på kloden dei kjem frå, trumfar i offentleg debatt mest alltid omsynet til samfunnet. Dette ser vi ikkje minst i saker som gjeld asyl og innvandring. TV2 og NRK er minst like einsidige som avisene, men har langt større gjennomslag. Dramatiske bilde skaper ofte kjensler som overstyrer fornuft og tanke for langsiktige konsekvensar. Godleikstyranniet rår. Mangel på stereoskopisk syn gjer at vi delvis taper orienteringsevna. Vi ser saka berre frå éi side og går dermed glipp av alt som ein berre kan sjå frå andre synsvinklar. Sjølv om fakta i lengda ikkje let seg skjule, sjølv ikkje i MSM, kan tolkingane vere villeiande.

Heldigvis har vi nettstader som rights.no, document.no og det nystarta resett.no som kan gje folk eit korrektiv. I tillegg har nynorskavisa Dag og Tid plass til skribentar som Terje Tvedt, Kaj Skagen og Jon Hustad, som utvidar horisonten til lesarane. Det finst også mange gode bøker om innvandringsrelaterte spørsmål, m.a. av Sigurd Skirbekk, Hallgrim Berg, Hege Storhaug og Asle Toje. Sidan innvandring er eit problem- og stridsområde i alle vestlege land, er det også rikeleg med internasjonale nettstader og litteratur å ause av.

Så skulle ein tru at også den såkalla differensierte pressa sette pris på at folk får seg presentert eit meir nyansert bilde. Det er då nettopp dét media rosar seg av og ser som grunnlaget for at dei sjølve bør ha livets rett. Men i staden for å gje velfortent ros, krigar dei med alle middel for sitt revir og set stygge namn på personar og miljø som meiner også det norske folket bør få ha si eiga, vesle krå, til liks med dei fleste andre. Alternative media som målber noko slikt, ønskjer dei neglisjert eller nedlagt.

Det var dette eg tenkte då eg såg at Vårt Land på leiarplass 10. oktober meinte regjeringa «bør vurdere å kutte støtten til Human Rights Service». Aftenposten var endå meir kategorisk 4. oktober, og forkynte seks dagar seinare at stortingsfleirtalet gjekk inn for det same. Kva gale har så HRS gjort? Jau, publisert eit bilde av ‘muslimar’, dvs eit gatebilde med nokre kvinner i bakgrunnen, godt skjult bak kvar sin hijab og med resten av ansiktet pikselert. Dette er ein ny variant av det muslimske bildeforbodet, som før gjaldt berre Muhammed og i islamske land, men som norske media no synest å vilje knesetje som prinsipp også i Noreg og for bilde av einkvar ‘muslim’ som viser seg utandørs.

Men vi har oss sjølve, dvs våre domstolar, å takke. Dagblad-magasinet Memo skreiv i mars 2006, som sant er: «Frykter sosial bombe – Innvandring er vår tids største politiske utfordring», illustrert med framsidebilde av El Youssef, som demonstrerte mot Muhammed-karikaturane. Det kosta magasinet 550000 kroner og kanskje også sin vidare eksistens, idømt av Høgsterett. Memo vart også dømt i tingretten, men frikjent i lagmannsretten. Det tyder på at den endelege dommen var i strid med allmenn rettskjensle.

Når det gjeld informasjonsleiar i HRS, Hege Storhaug, og andre dissidentar, har media sjeldan vist velvilje i sin omtale og ved val av bilde. Hege er både ei pen og sprudlande, men framfor alt ei modig kvinne, som tek dei fleste med storm. Her fekk eg sjølv gje henne eit handtrykk til takk for eit godt føredrag for halvtanna år sidan. Med koplinga til dette bildet avslører eg ein bøtt genser, som slett ikkje er ei skam for ein nøysam og miljøvennleg sunnmøring.

Eg synest det har ei viss interesse å samanlikne anna innhald i Vårt Land for 10. oktober med det nettopp HRS tek opp denne dagen. Hovudoppslaget både på framsida og over tre sider inne i avisa Vårt Land er kritikk av ‘jødiske bosettere’, som om israelsk busetjing er hovudproblemet i dagens Midtausten. Kommentarane på side 2 og 3 handlar høvesvis om «Flukt i litteraturen», «Festung Norwegen» og «Ministeren med korspynten». Titlane talar for seg. På side 5 eit nytt spark: «HRS har seg selv å takke». Side 10 og 11 er vigd massemordet i Srebenica; som også eg synest er ufatteleg grufullt, men trass alt 22 år sidan. Millionar er drepne i Afrika i mellomtida og hundretusenvis i Midtausten, men konstellasjonen ‘kristne’, serbiske drapsmenn og muslimske offer er god å drøvtygge på for sjølvhatande europearar. På side 13: «Dette kan løfte bistand», og på side 15 endå ein artikkel om muslimar som offer: «Rohingyaer savnet etter båtforlis». Ingenting er sett i lys av behova til vårt land og vårt folk.

Same dag hadde nettopp Hege Storhaug tre artiklar på rights.no: «Ledende islamkritiker med alvorleg varsel», som handla om siste boka til Lars Hedegaard. «Det er forskrekkelig», om bruk av våpen og skotsikre vestar i svenske gravferder. Og «Vil vi fortsatt ha et kristent Europa?», der president i Ungarn, Viktor Urban svara slik på sitt eige spørsmål: «Det er opp til Europa å bestemme». Alle tre artiklane var om saker som også Vårt Land absolutt burde ha skrive om, men som etter alt å døme er tabu for redaksjonen i avisa.