8. februar kan man i Dag og Tid lese om norske elever som er minoritet i et skolemiljø i Oslo.

De gamle uttrykkene Hverdagsrasisme og fargerikt fellesskap får en helt annen klang når man leser artikkelen. Den demografiske utviklingen i Oslo, hvor nordmenn går fremtiden i møte som minoritet ser ikke spesielt lys ut, hvis man tar utgangspunkt i norske elevers hverdag som minoritet i eget land.

«Kvar gong Iselin blei nemnd, sa dei i eit distinkt, nedlatande tonefall ‘den blonde’ eller ‘Blondie’ eller ‘den blonde, Iselin’. Aldri berre Iselin.»

(Frå doktoravhandlinga til Ingunn Marie Eriksen)

————-

– Så skeive skuleinntak får nokre uheldige konsekvensar for måten elevane snakkar om seg sjølve på. I ein skule der alt er multietnisk, skulle ein tru at dei ulike gruppene kom nærare kvarandre, men det motsette skjedde. Veldig mange blei opptekne av å snakke opp identitet. Dette påverka definitivt læringsmiljøet på ein negativ måte.

Norske politikere stiller stadig spørsmål om hva som er norsk kultur. Som minoritet ser det ut til at norske elever benekter kjennskap til, nettopp, norsk kultur. Norsk kultur har ingen høy rang i et multietnisk miljø med nordmenn som minoritet. Norske elever gråter når de blir tatt opp i en skole hvor de skal være minoritet, de vet hva som venter dem.

Hvor stiller Antirsistisk senter når det gjelder trakassering av norsk minoritet i eget land?

«Nokon spurde høgt: ‘Kan ikkje nokon syngje ein norsk song?’ Ein gut ropa: ‘Trur du verkeleg vi kan nokon norske songar??’ Sahir skreik: ‘ROLF! Kvar er du? Du må syngje ein norsk song!’ Rolf sa med eit smil at ‘eg kan ingen norske songar!’»

(Frå avhandlinga)

At norske Rolf i starten av skuleåret nektar for at han kan norske songar, var ikkje heilt utypisk.

– Fornektar han bakgrunnen sin?
– Ein kan tolke det slik, eg tenkjer vel at det er ein naturleg måte å reagere på når ein er sosialt savvy og forstår kva som er kult og ikkje kult i ei gruppe. Ein har eit naturleg ønske om å passe inn, men kanskje avgrensa moglegheit til å gjere det, seier Eriksen.

Fleire av dei norske elevane fortalde i intervju med Eriksen at dei reagerte med gråt og vantru då dei blei elevar ved «Skogbyen».

– Somme opplevde store kjensler av nederlag, eit dobbelt fall. Denne skulen var gjerne sistevalet, og venene gjekk på andre skular. Plutseleg var dei ikkje lenger vanlege elevar, men nordmenn, som sleit med å skulle formulere seg sjølve som minoritet.

Rasismen er en del av hverdagen. Den rettes mot de norske elevene.

Konsensusen som blei etablert i klasserommet, skilde «nordmenn» frå «utlendingar», ofte med rasistisk ordbruk. Norske jenter blei mellom anna omtala som horer, mens minoritetsjentene omtalte seg som ærbare.

– Å gjere det mindre bra og bråke på skulen, og å ha strengare seksualmoral, blei nært knytt til det å vere utlending, seier Eriksen.

Dei minoritetsetniske var ei svært samansett gruppe.

I avisen Klassekampen kan man lese om rektor Bjørn Ekren, ved Linderud skole. Han promoterer fordelene ved å gå på en «internasjonal skole». Hvor mange foreldre og elever tror på det budskapet?

Ekren forteller at han seinere på dagen skal ha et møte med foreldrene til barna som sokner til skolen, men som ennå ikke har begynt.

– Der skal vi presentere skolen og fortelle hva de kan tjene på ved å la barna gå på en internasjonal skole. Hvis alle begynner her, bidrar de til at det blir bedre, sier Ekren, som samtidig har forståelse for foreldrenes bekymringer.

– Det er ikke vanskelig å forstå foreldrene. De er ikke så redde for hva barna lærer og ikke lærer, men det sosiale. Satt på spissen er de bekymra for ting som «kan jeg risikere at barna mine ikke får noen å gå på skitur med på søndager».

http://dagogtid.no/nyhet.cfm?nyhetid=2484

Klassekampen 7. februar 2013 (ikke på nett)